Να προσέχεις πού εμπιστεύεσαι τις πληγές σου.

Δεν υπάρχει πιο πρόστυχο και αιμοβόρο πράγμα, απ’ το να χτυπήσεις τον άλλον εκεί που ξέρεις πως θα πονέσει περισσότερο.
Σου έχει εκμυστηρευτεί τα πάντα και συ τι κάνεις; Τα χρησιμοποιείς εναντίον του! Κάθε που η κατάσταση δυσκολεύει, κάθε που σου λιγοστεύουν τα επιχειρήματα και αδυνατείς να τον αντιμετωπίσεις, καρφώνεις το μαχαίρι στο κόκκαλο.
Κι αφού ξυπνάς το αγρίμι μέσα του, αναρωτιέσαι τι του συμβαίνει, πόσο έχει αλλάξει, γιατί χάνει την υπομονή του, γιατί κοντεύει να πάθει κρίση και αν τελικά πάθει, που θα πάθει δηλαδή, είναι τρελός. Ο δικαστής αποφάνθηκε, ψυχικά άρρωστο το άτομο.
Τελικά ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψυχοπαθής, ο προβληματικός ή όπως αλλιώς θέλεις πες το, αυτός που παλεύει με τους φόβους του μια ζωή και προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές του ή ο άλλος που του πατάει κάθε τόσο τον κάλο, ο άνετος και υποτιθέμενα καλοζωισμένος;
Δεν πάει έτσι ρε φίλε, δεν μπορεί, δεν γίνεται πως το λένε!
Να παίζουμε με τόσο προσωπικά-ευαίσθητα δεδομένα, να ισοπεδώνουμε τον απέναντι μας χρησιμοποιώντας μέσα αθέμιτα, υποχθόνια γεμάτα βρομιά και σαπίλα.
Έχεις αναρωτηθεί πως κάποια γεγονότα στη ζωή μας δεν τα βιώνουμε από προσωπική επιλογή, απλά τα ανεχόμαστε για όσο χρειαστεί μέχρι να αποδράσουμε από μία φυλακή που μας χρεώσανε;
Έχεις σκεφτεί ποτέ με πόσο σκληρές καταστάσεις μπορεί κάποιοι άνθρωποι να ήρθαν αντιμέτωποι ή μήπως πόσες φορές ν’ αντίκρισαν την κόλαση κατάματα, να έγιναν μέρος της, να φλέρταραν με τον Χάρο;
Δεν χωράει το μυαλό μου να δίνει κάποιος έναν τόσο γενναίο αγώνα για να σταματήσει να θυμάται, να ξεχάσει ότι τον σημάδεψε και να έρχεται εκείνος που εμπιστεύτηκε το τραύμα του και να του ρίχνει αλάτι με τη σέσουλα!
Όχι, όχι, όχι.
Κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου περιπαιχτικά κουνώντας το δάχτυλο σου σε κάποιον που βιάστηκε, ορφάνεψε, κακοποιήθηκε ή κακοπάθησε είναι για μένα το ίδιο χυδαίο με το να κοροϊδεύεις κάποιον για την αναπηρία του.
Μπορεί να έχεις σταθεί πιο τυχερός , μα η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές και έχει την τάση να μας λούζει με ότι τολμήσαμε να γελάσουμε ή περιπαίξουμε εις βάρος του.
Δεν μπορείς να βουτάς το κεφάλι του άλλου με τη βία στο νερό και ν’ απορείς γιατί πνίγεται.
Έλεος!
Ο πονεμένος το μόνο που δεν έχει ανάγκη είναι να πονέσει περισσότερο.
Δε χρειάζεται περαιτέρω βοήθεια, μπορεί να γίνει πολύ χάλια και από μόνος του. Αρκεί μόνο ν’ ανοίξει το ντουλαπάκι των σκοτεινών αναμνήσεων.
Δεν ψάχνουμε «ξύστρες» πληγών, ούτε σε «γόμες» ποντάρουμε, ανθρώπους «μολύβια» να γράψουμε νέες όμορφες, ελπιδοφόρες σελίδες ,ψάχνουμε..