Αμαρτία, είναι η ζωή που ξεχνάς να ζήσεις.

Αμαρτία είναι η ζωή να σε καλεί και συ ν’ αρνείσαι πεισματικά να ζήσεις.
Να φοβάσαι να ρισκάρεις από φόβο μήπως πληγωθείς, να καταντάς τον εαυτό σου να μη νιώθει, να σε καταδικάζεις σε πάγο και στασιμότητα, ν’ οχυρώνεσαι με χίλιους δυο τρόπους απ’ την τρομάρα σου, μήπως ανακαλύψει κανείς ποιος πραγματικά είσαι.
Τα μάτια σου όμως, όσες μάσκες και να έχεις επιλέξει να φορέσεις, θα μαρτυρούν πάντοτε την αλήθεια εκείνη που πασχίζεις με βία και χίλιες δυο ενοχές να καλύψεις.
Αμαρτία είναι να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τα ξερά απ’ τα χλωρά και να τα καις όλα στο πέρασμα σου.
Αμαρτία είναι να μην βλέπεις τι γίνεται γύρω σου, να κοιτάς απλά, χωρίς να εστιάζεις..
Αμαρτία είναι να μη ζεις τις μικρές εκείνες στιγμές της καθημερινότητας, τρέφοντας αυταπάτες πως κάποια μέρα θα ζήσεις κάτι πολύ μεγάλο.
Αμαρτία είναι να βλέπεις πως βαλτώνεις και να μην κάνεις τίποτα να ξεκολλήσεις απ’ τον βάλτο, να έχεις συνηθίσει τόσο πολύ το κολύμπι στη λάσπη και στα καθαρά νερά να πνίγεσαι, να τα χάνεις.
Αμαρτία είναι να συμβιβάζεσαι ολοένα και περισσότερο, να έχεις γίνει ένα με τη μιζέρια και όλο αυτό να έχει αρχίσει να σ’ αρέσει.
Αμαρτία είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι, ν’ αγκαλιάζεις, να χαμογελάς, να χαίρεσαι.
Αμαρτία είναι να μην σε ηδονίζει τίποτα και κανείς, να ζεις ανοργασμικά χωρίς τίποτε να μπορεί να γεμίσει την ψυχή σου.
Σήκω!
Κουνήσου από τη θέση σου.
Κοίταξε τον ουρανό, πάρε μια βαθειά ανάσα και προχώρα.
Κόψε τις αναβολές και τ’ αύριο!
Είμαστε πολύ μικροί για να προβλέψουμε, τι θα μας ξημερώσει την επόμενη μέρα.
Τελείωνε με όλο αυτό το χασμουρητό που ονόμασες ζωή και σ’ έχει καταπιεί ολόκληρο.
Ζήσε.
Απόλαυσε ακόμη και τη θλίψη σου, όλα έχουν κάτι να σου διδάξουν.
Κλώτσα τον εαυτό σου να ξεκολλήσει απ’ την αδράνεια.
Αγκάλιασε τον! Αγάπησε τον!
Λένε πως είναι καλύτερα να πεθάνεις από πάθος, παρά από τη νύστα.