Θάψε τον «άνετο και καλόβολο» εαυτό, που κρύβεις μέσα σου!

Άνετος με όλους και με όλα;

Όχι πια φίλε μου!

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Αρκετά πια μ’ αυτή τη βολική μάσκα: «Όλα καλά ,δεν τρέχει τίποτα».

Μας έχουν ανέβει στο κεφάλι με τις απαιτήσεις τους.

Όλοι ζητούν κάτι από σένα με τόση ευκολία, με τόση επιμονή αλλά στ’ αλήθεια ποιος από αυτούς είναι πρόθυμος ν’ αφιερώσει έστω και λίγα δευτερόλεπτα για πάρτη σου;

Να ρωτήσει, ένα τι κάνεις βρε αδερφέ!

Από πότε δηλαδή θεωρούνται τα πάντα δεδομένα, να με ενημερώσει και μένα ρε παιδιά κανείς για να ξέρω.

Δίνεις, δίνεις, δίνεις και τι καταλαβαίνεις στην τελική;

Μένεις με το επίπεδο στο ταλαιπωρημένο σου χέρι, που κουράστηκε να το κρατάει τόσα χρόνια και λαμβάνεις ένα ωραιότατο πακετάκι με όλα αυτά τα υπέροχα: «αδιαφορία, αχαριστία ,αγανάκτηση και μη χειρότερα».

Σε πατάνε κι ένα μπλοκάρισμα στο τέλος , παρέα μ’ ένα λαχταριστό φάσκελο  που τόλμησες  να σηκώσεις το ανάστημα σου και ν’ απομακρυνθείς από δαύτους!

Μα και συ πως το κάνες αυτό βρε παιδάκι μου;

Απαπα! Απαράδεκτος!

Τώρα που έχασαν το χαϊβάνι τι θα κάνουν;

Μη σκας . Είμαστε βλέπεις και πολλά!

Βαρέθηκα πια  να υποκρίνομαι.

Βαρέθηκα να παριστάνω το κορόιδο, να κάνω τα λόγια μου γαργάρα, να παίζω  τον  χαζό με τόση επιτυχία και σεις να γελάτε εις βάρος μου.

Όχι ρε φίλε!

Φτάνει πια!

Κουράστηκα να χαιρετάω  πάντα πρώτος , όταν εσύ  κάνεις   δήθεν πως  δε με είδες.

Όταν αλλάζεις πεζοδρόμιο μη τύχει και πέσεις πάνω μου.

Είναι που τρώω ανθρώπους τελευταία και φοβάσαι, λογικό!

Κουράστηκα με τις λυκοφιλίες σας.

Τα ψεύτικα χαμόγελα σας.

Τ’ αδιάκριτα βλέμματα από πάνω μέχρι κάτω.

Να δεις καλά-καλά πως είμαι, μη σου διαφύγει και καμιά οξεία και πάθεις τίποτα στα ξαφνικά!

Τα υποτιθέμενα καλοπροαίρετα σχόλια, που κρύβουν μέσα τους τόση χολή και τόση βρώμα.

Να περπατάς στο δρόμο και να σου ‘ρχεται να ξεράσεις όλα τα χρυσό μου που άκουσες σ’ όλη τη διαδρομή!

Μπούχτισα να σας βλέπω άλλα να λέτε και άλλα να εννοείται.

Να μισείτε τους πάντες και τα πάντα.

Πόσο κακιασμένοι ρε φίλε!

Διαγωνισμό κάνετε;

Να θέλετε το κακό όλων και να κινήστε τόσο συμφεροντολογικά και υποχθόνια.

Μη τύχει να πάει κανείς μπροστά και σεις μείνετε πίσω, να πέσετε σαν τα κοράκια να τον φάτε!

Όχι ευχαριστώ δε χρειάζομαι άλλους κομπλεξικούς στη ζωή μου.

Είχα πολλούς και με υποχρέωσαν.

Μου ζήτησαν και τα ρέστα στο τέλος.

Μακριά από μένα κι ας κάνουν ότι τους φωτίσει!

Είναι αυτό που λένε ξέρεις, βοηθάς ένα πουλί να πετάξει και μετά σου δίνει και μια κουτσουλιά και πάρε να χεις μάγκα μου.

Γέμισε ο τόπος κουτσουλιές.

Βρε ουστ!

Από δω και πέρα λοιπόν δεν έχει τέτοια γούστα.

Μια ζωή προσπαθούσα να τα έχω καλά με όλους.

Και τι κατάλαβα;

Πήρα το βραβείο του μα@άκα!

Άργησα βλέπεις να συνειδητοποιήσω πως είναι αδύνατον να αρέσουμε σε όλους!

Υπάρχουν κι εκείνοι που δε μας συμπαθούν.

Δε χρειάζεται λοιπόν να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και ν’ αναρωτιόμαστε διαρκώς τι κάνουμε λάθος!

Ελάχιστοι απομένουν.

Μηδαμινοί οι αυθεντικοί άνθρωποι στο πέρασμα μας  σ’ αυτόν τον τόσο κάλπικο κόσμο.

Ξέρεις κάτι;

Να σ’ αγαπάς  και  να μάθεις να περνάς καλά και με τον εαυτό σου.

Όποιος γουστάρει τα μούτρα και την παρέα σου, ούτε σε φορτώνει μ’ ένα κάρο ενοχές, ούτε χρειάζεται παρακάλια για να μείνει δίπλα σου!

Δε θα σφραγίσουμε εμείς το στόμα μας και δε θα φάμε την ψυχής μας με το κουτάλι για να μη ξεβολέψουμε τον κάθε βολεμένο , που δε θέλει να χαλάσει τη ζαχαρένια του.

Ούτε θα πάθουμε ανοσία σαν άνθρωποι, καταντώντας  απάνθρωποι!

Απλά δε θ’ αφήνουμε κανέναν να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να παίζει με το μυαλό μας.