Η ανάγκη μου για δουλειά, δεν σου δίνει το δικαίωμα να με θεωρείς είλωτα.

Δύσκολες οι εποχές που ζούμε, δεν αντιλέγω και για κάποιους από μας ακόμη δυσκολότερες. Βλέπεις δεν έτυχε να είμαστε γόνοι «μεγαλοικογενειών», ούτε κάτοχοι έστω και μιας στοιχειώδης περιουσίας. Παλεύουμε λοιπόν μόνοι σε τούτο το ντουνιά με  όπλα μας τα δυο μας χέρια.

Ούτε βυσματίες είμαστε, ούτε κατουρημένες ποδιές φιλάμε. Βασιζόμαστε στις προσωπικές μας δυνάμεις μοναχά, στρώσαμε τον κώλο μας κάτω, λιώσαμε στο ξενύχτι από το διάβασμα, πήραμε το πτυχίο με το σπαθί μας, ούτε σκονάκια, ούτε τίποτα. Δε γλύψαμε κανέναν καθηγητή και δε γίναμε τσιράκια κανενός.

Βγήκαμε λοιπόν στην αγορά εργασίας και το μόνο που θέλαμε ήταν να μας σεβαστούν σας ανθρώπους. Δε ζητήσαμε ελεημοσύνη, δουλειά ζητήσαμε. Όχι πολυτέλειες, όχι λεφτά με τη σέσουλα, μια αξιοπρεπή κατάσταση για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Εξάλλου ανέκαθεν τη βγάζαμε με τα λίγα και λέγαμε και ευχαριστώ για όσα είχαμε.

Ούτε γκόμενους λεφτάδες με γυαλιστερά αυτοκίνητα κυνηγήσαμε από πίσω, ούτε ψάξαμε ποτέ για κανέναν «παππού», ν’ αρμέξουμε. Επιλέγαμε με βάση την ψυχή ρε, αυτήν που ξεπουλάτε κάθε μέρα για να γεμίζετε την τσέπη σας με ευρώ. Λες και σας είπε κανείς πως θα τα πάρετε μαζί σας, καημένοι μου. Μέχρι εκεί φτάνετε, μέχρι εκεί μπορείτε.

Αφεντικά έχουν οι σκλάβοι! Το ότι με πληρώνεις δε σημαίνει, πως σου ανήκω, δεν είμαι δούλος σου, δεν είμαι υπηρέτης σου. Οφείλεις να μου μιλάς με σεβασμό, αν θέλεις ν’ αποδώσω στη δουλειά μου. Οφείλεις να μου φέρεσαι ανθρώπινα! Εγώ θα φέρω εις πέρας αυτά που μου αναλογούν, αλλά και συ θα είσαι εντάξει ρε φίλε. Δε θα πατάς στην ανάγκη μου, δε θα μ’ εκμεταλλεύεσαι , αντιμετωπίζοντας με σαν σκουπίδι. Αν είναι δυνατόν ο κάθε κομπλεξικός, να βγάζει τη χολή του επάνω σου, κάνοντας σου επίδειξη ισχύος.

Ν’ αντιδράτε, να μη σκύβετε το κεφάλι κάτω από φόβο. Μια ζωή να σφίγγεσαι και να μη μιλάς για να μη βρεθείς στο δρόμο, για να μην πεινάσουν τα παιδιά σου. Εσύ να καταπιέζεσαι κι αυτοί να γίνονται μάγκες με τον δικό σου ιδρώτα.

Πρέπει ν’ αλλάξει αυτή η τρομοκρατία, δε βγαίνει παιδιά  έτσι η ζωή!