Κουράστηκα να κλείνω τις πληγές των άλλων..

Ξεγυμνώνομαι πάλι σε μια κόλλα χαρτί. Με τα δάκρυα μου λιμνούλες, απαρηγόρητες πιάνω το μολύβι και σχηματίζω λέξεις ανείπωτες. Δε με ρώτησες ποτέ! Μα αν με ρωτούσες θα σου έλεγα, πως το μόνο που θα ήθελα είναι να ξαπλώσω πλάι σου. Η καρδιά μου να κουμπώσει επάνω στην δική σου, να μπερδευτούν οι χτύποι μας, κρατώντας με το χέρι μου σφιχτά το δικό σου, ιδρώνοντας τις παλάμες μας, τη μια πάνω στην άλλη.

Δε θέλω λέξη, μόνο ν’ αφήσω ελεύθερο το χάος που κουβαλάμε μέσα μας, να ξεχειλίσει το δωμάτιο.

Έχω μια ανεξέλεγκτη και ακατανίκητη ανάγκη να μπερδευτούν τα συναισθήματα πίσω από τις σιωπές μας.  Η μυρωδιά του κορμιού σου να πλημμυρίσει την ατμόσφαιρα και εγώ να μαστουρώνω απ’ το άρωμα σου χωρίς να σε αγγίζω.

Τα βλέμματα μας να διηγηθούν ιστορίες, μιλώντας για όλα εκείνα που πονάνε, για όλα εκείνα που τα χείλη μας αρνούνταν πεισματικά να ξεστομίσουν κι εγώ να ταξιδεύω στα μάτια σου χωρίς σωσίβιο και ας πνιγώ…

Γουστάρω να γίνεις ο καθρέφτης μου κι εγώ ο δικός σου. Η ανάσα σου να σκάσει σαν μολότοφ καύλας επάνω μου, χωρίς να βάζω τα χέρια στο πρόσωπο μου, να καλυφτώ ,να προστατευτώ από σένα.

Θέλω να με διαπεράσεις σαν ηλεκτρικό ρεύμα, να αφεθώ στην αγκαλιά σου, να δεις όσα οι άλλοι δε μπόρεσαν να δουν, να φτάσεις εκεί που κανείς δεν μπόρεσε να φτάσει και ας καώ απ’ το ηλεκτροσόκ των οφθαλμών σου.

Έχω μια αχόρταγη επιθυμία ν’ αφουγκραστείς την ψυχή μου, ν’ ακούσεις τι έχει να του πει. Να μην κωλώσεις και το βάλεις στα πόδια ρε γαμώτο.

Μπορείς να πεισμώσεις για μένα; Να φιλήσεις τα τραύματα μου ένα προς ένα μπορείς;

Ας γίνει και για μένα κάποιος, έστω για μια γαμημένη φορά ο επίδεσμος!

Μια ζωή να κλείνω τις πληγές των άλλων και κείνοι να μου ανοίγουν άλλες ξανά και ξανά. Κουράστηκα πια το καταβαίνεις;

Βαρέθηκα να λειτουργώ καταπραϋντικά σε ρόλο παυσίπονου.

Μακάρι να ήμουν για σένα μια πορσελάνη εύθραυστη, που θα κρατούσες ευλαβικά, βελούδινα από φόβο μη με σπάσεις.

Σου τα πα κι απόψε μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος, το γράμμα δε θα φτάσει ποτέ, κάηκε κι αυτό μαζί μ’ ένα σωρό απ’ αποτσίγαρα, παρέα στο τασάκι.