Να λες “εδώ είμαστε πάλι” και να ξεκινάς από την αρχή.

Ο Αύγουστος πάντα μου προκαλεί αράδα σκέψεων, φιλοσοφικών συζητήσεων, άλλοτε με τον ενδότερο μου εαυτό και άλλοτε πάλι ανάμεσα  στους ανθρώπους της ζωής μου.

Λες και το καλοκαίρι αποσυντονίζομαι τελείως, κλείνομαι στο καβούκι μου και τέλη του καλοκαιριού ξαναβρίσκω τα κέντρα μου και την επαφή με την πραγματικότητα.

Κατόπιν περισυλλογής, ταβανοθεραπείας και ατελείωτων ωρών στο μπαλκόνι χαζεύοντας τ’ αστέρια, έχω κάνει κάποιες διαπιστώσεις.

Αρχικά πως οι άνθρωποι χωριζόμαστε, αν θες, σε δύο κατηγορίες τ’ ανήσυχα πνεύματα που δεν ησυχάζουν ποτέ, ψάχνονται διαρκώς, υπεραναλύουν και προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους και από την άλλη μεριά τ’ άτομα που απλά ενδιαφέρονται για την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών, χωρίς περαιτέρω ανησυχίες και σκοτούρες. Κοινώς «μαμ, κακά και νάνι».

Οι πρώτοι δεν ηρεμούν ποτέ, συνήθως φημίζονται για την εσωτερική πολυλογία τους και τις αϋπνίες που τους διακατέχουν, αλλά ζουν μεγάλες  και άκρως κινηματογραφικές στιγμές. Οι δεύτεροι κοιμούνται καλά, όχι μόνο τα βράδια, ζουν μέσα σε συγκεκριμένα κουτάκια, ήρεμοι μεν προβλέψιμοι δε.

Επιπλέον , έχω ασχοληθεί με μεγάλο εγκεφαλικό ζήλο με το θέμα της κριτικής και της αυστηρότητας. Μου την είπανε και λίγο, οπότε προβληματίστηκα. Όταν είσαι λίγο παραπάνω ντόμπρος, σίγουρα παρεξηγείσαι, ειδικά αν τα λες και λίγο παραπάνω ωμά, χειροτερεύει η κατάσταση. Βέβαια το ερώτημα είναι αν όντως λες αλήθειες που ταρακουνούν τον άλλον ,τι γίνεται;  Να σιωπήσω, δεν μπορώ, το δοκίμασα! Ο τρόπος όμως, θέλει λίγη δουλίτσα παραπάνω, μπορώ να πω.

Πολλές φορές , επειδή έχουμε την αίσθηση, πως ο άλλος θα αντιληφθεί επακριβώς, εκείνο που έχουμε στο μυαλό μας, το σερβίρουμε όπως νομίζαμε ότι θα το παίρναμε εμείς. Έλα όμως, που δεν είμαστε όλοι το ίδιο και αν φαινομενικά μοιάζουμε, τίποτα δεν πρέπει να παίρνουμε ως δεδομένο. Άρα είμαστε ο εαυτός μας μεν, με περισσότερη ανοχή απέναντι στην διαφορετικότητα του άλλου δε. Και αν δεχθούμε κριτική, καλό θα ήταν, αν όντως προέρχεται από καλοπροαίρετους ανθρώπους, να τη λάβουμε υπόψη μας, ίσως μας πάει ένα σκαλί παρακάτω.

Παράλληλα, ένα ακόμη φλέγον θέμα που πρωταγωνίστησε, είναι το θέμα της απόρριψης που κάποιοι, όταν το βιώνουμε, λες και μας διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Φτάνουμε στο σημείο ν’ αναμοχλεύουμε ανασφάλειες και κόμπλεξ μέχρι και από τα γεννοφάσκια μας ακόμη. Κοπέλα μου, λέω στην αφεντιά μου, κάθε που παθαίνω «κρίση» μετά από απόρριψη ή απογοήτευση από άνθρωπο, σαφέστατα δεν μας συμπαθούν όλοι, δε τους συμπαθούμε όλους. Ούτε εσύ ενδιαφέρεσαι να μάθεις τους πάντες, ούτε εκείνη εσένα. Το μόνο εύκολο, είναι να πέσεις στο τρυπάκι των «γιατί», μάταια! Δεν έχει κανένα νόημα. Απλά κάποιοι άνθρωποι έρχονται για λίγο, μας δίνουν το απαραίτητο για την εξέλιξη μας μάθημα και αποχωρούν. Τόσο απέριττα!  Άρα πάλι κερδισμένοι βγαίνουμε.

Τελειώνοντας με τις αμπελοφιλοσοφίες μου, θα ήθελα να επισημάνω το θέμα της αποτυχίας και του πάτου, δε φαντάζεσαι πόση μαγεία κρύβει μέσα του! Εκεί ξεκινάει η ανοικοδόμηση, ο επαναπροσδιορισμός και χτίζονται τα πιο γερά θεμέλια. Έπεσες, απότυχες, ε και; Εγώ να δεις! Είναι μοναδικό αυτό το ταλέντο, να ξεκινάς πάλι από το μηδέν. Να λες εδώ είμαστε πάλι. Για να δούμε πως θα το πάμε αυτήν τη φορά; Το γκρεμοτσάκισμα πονάει λιγουλάκι παραπάνω, ένα δάκρυ στο τετράγωνο θα το χύσουμε δεν μπορώ να πω. Κάποτε περνάει όλο αυτό, δεν είναι πάντα έτσι. Δεν θα το αφήσεις να ναι πάντα έτσι! Ένα να θυμάσαι μόνο ναι; Πως για κάθε φυλακή που ζούμε, εμείς κρατάμε τα κλειδιά στα δυο όμορφα χεράκια μας. Εμείς  είμαστε τα δεσμά μας, εμείς και η ελευθερία μας.