Στο όνομα της αποδοχής, γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα...

Πες μου πόσες φορές έχεις ουρλιάξει από μοναξιά και δεν σ’ άκουσε κανείς, ούτε ένας!
Και πες μου ακόμη πόσες τρέλες έχεις κάνει στην προσπάθεια σου να γίνεις αποδεκτός, να χωρέσεις κάπου, να μη νιώθεις πια μόνος…
Θυμάσαι τη φορά εκείνη που άναψες το πρώτο σου τσιγάρο για να ταιριάξεις με κείνη την παρέα; Ε, η παρέα δεν υπάρχει πια, αλλά ο εθισμός σου έμεινε.
Τις δίαιτες λιμοκτονίας που έκανες για να σε προσέξει το αγόρι που είχες ερωτευτεί, τις θυμάσαι; Τότε που λιποθυμούσες μέσα στους δρόμους, στις στάσεις και τα λεωφορεία από την πείνα; Το αγόρι αποκλείεται να σε θυμάται, αλλά το σώμα σου ποτέ δεν ξέχασε, υπάρχουν εκείνα τα υπέροχα σημάδια «ραγάδες» λέγονται, αυτά είναι ακόμη εκεί να σου τον θυμίζουν.
Θυμάσαι τότε που έκανες σούζα με το μηχανάκι και έσπασες το κεφάλι σου για ν’ αρέσεις σε κείνη τη μελαχρινή απ’ το απέναντι σχολείο. Ε, η μελαχρινή ούτε που συγκινήθηκε, εσύ έσκασες στο κλάμα με τόσα ράμματα στο κεφάλι.
Τις αφίσες με τη συγνώμη και τα σπρέι στους τοίχους όταν σε χώρισε τα θυμάσαι; Η γειτονιά σίγουρα τους είχες μείνει αξέχαστη, για κάποιον άλλον δεν ξέρω!
Τότε που έγινες πίτα απ’ το ποτό; Αφού δε το σηκώνεις το ρημάδι, τι το πίνεις; Ήθελες βλέπεις να το παίξεις γενναίος! Ότι μπορείς, ότι αντέχεις .Ότι είσαι σαν τους άλλους.
Μα γιατί να είσαι σαν τους άλλους; Γιατί; Γιατί να υποβιβάζεις τον εαυτό σου; Γιατί να ξευτελίζεσαι από δω και από κει , μόνο και μόνο για να σε αποδεχτούν;
Έχω δεκάδες ιστορίες να σου πω…
Φρίκες που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι φίλε μου από ανάγκη; Δεν έχεις ιδέα ή μάλλον έχεις και μάλιστα μεγάλη! Γιατί έχεις κάνει και συ, όπως και γω.
Όλα αυτά για να καταλήξω στο τώρα. Πως δεν μπορώ να χωρέσω σε καλούπια πια και ούτε μ’ ενδιαφέρει πλέον.
Μεγαλώσαμε θα μου πεις! Πάθαμε, μάθαμε, πήγαμε παρακάτω. Μέχρι τότε όμως, δώσαμε «ρεσιτάλ» βλακείας! Μας υποβιβάσαμε, μας ταλαιπωρήσαμε, μας, μας…
Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα σου έλεγα πως δεν άξιζε τόση αυτοκαταστροφή, δεν υπήρχε λόγος.
Υπήρχε, μόνο φόβος και καταραμένη λαχτάρα για αποδοχή!
Είσαι αυτός που είσαι, τέλος! Αποδέξου τον εαυτό σου, αγάπησε τον και μη τον πουλάς για πενταροδεκάρες κάθε τόσο. Αγαπήσου πρώτα απ’ όλα από σένα, για σένα μάτια μου. Τράβα μια γραμμή και πήγαινε παρακάτω, εσύ ξέρεις το σωστό δρόμο για την πάρτη σου και ας μοιάζει απ’ όλους λάθος. Κανείς δε βαδίζει με τα παπούτσια σου! Δε χρειάζεται να πιέζεσαι, να κρύβεσαι, να παριστάνεις κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είσαι για να γίνεις αρεστός.
Φτάνει πια! Οφείλουμε να καταλάβουμε σ’ αυτόν το πλανήτη των «ανθρωποφάγων», πως το μόνο που κάνουμε πια είναι μετράμε πόσο βαθειά είναι η πληγή που ανοίγουμε ο ένας στον άλλον.
Όχι φίλε αυτή η ζωή εμένα δε μου αρέσει. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, επιτέλους.
Σε κανέναν δεν αξίζει, να ζει στο περιθώριο!
Ποιος είσαι εσύ λοιπόν και με τη δικαιοδοσία περιθωριοποιείς τους άλλους;
Αγαπηθείτε, γιατί χανόμαστε!
Ανθρωπιά μόνο, μ’ ακούς;
Ανθρωπιά που να πάρει!