Μην φοβάσαι να φεύγεις από εκεί που πνίγεσαι...

Σχέσεις χωρίς επικοινωνία, σχέσεις παράλυτες γεμάτες στασιμότητα. Θρέφουμε αυταπάτες πως οι άνθρωποι γύρω μας θ’ αλλάξουν συμπεριφορά απέναντι μας, ίσως όχι τόσο γιατί ποντάρουμε τόσο στη δικής του αλλαγή, αλλά κυρίως γιατί φοβόμαστε το δικό μας ξεβόλεμα!

Κάπως έτσι χώνεις τον εαυτό σου πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, που έχτισες τούβλο-τούβλο με τα χεράκια σου. Βλέπεις ότι δεν είσαι απαραίτητος, έχεις γίνει απλά μια συνήθεια χρόνων, σε φτύνουν και συ αναρωτιέσαι αν βρέχει .Παραμένεις πισθάγκωνα δεμένος σε μια κατάσταση που γνωρίζεις καλά πως δεν σου ταιριάζει.

Ο φόβος σου σε οδηγεί αργά ή γρήγορα στο να χάσεις κάθε ίχνος της αυτοεκτίμησης σου. Υποβιβάζεσαι μόνος σου, κατρακυλάς και κάπου εκεί είναι που γίνεσαι ένα με την κατρακύλα σου. Σε παίρνει  μαζί της και σε πηγαίνει μακριά, όλο και πιο κάτω. Δεν αντιδράς! Ξέχασες εξάλλου, πως είναι.

Γίνεσαι συλλέκτης απόψεων και πετάς το μπαλάκι στους άλλους. Ν’ αποφασίσουν οι άλλοι, για το πώς θα ζεις εσύ. Εξαιρετικά βολικό! Ρίχνεις όλο το βάρος του μέλλοντος σου, σε ξένες πλάτες, απαλλάσσεσαι από ευθύνες και αν στραβώσει το πράγμα πάλι, δε φταις εσύ φυσικά μα οι άλλοι.

Χάνεις την προσωπική σου όραση με τα χρόνια, μιας που την αντικαθιστάς με την όραση των πολλών, τα λεγόμενα «μάτια του κόσμου». Μα πώς να δραπετεύσω από τα δεσμά μου; Τι θα πει ο κόσμος; Τυφλός και παράλυτος πια, οδεύεις αργά και βασανιστικά στην αυτοκαταστροφή σου.

Αν μάθαμε κάτι καλά σε τούτο το ντουνιά είναι να φοβόμαστε! Να μην πάμε παρακάτω εύκολα, ν’ ακούμε τους πάντες εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αμέτρητα παλάτια στην άμμο πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα το ένα μετά το άλλο. Αόρατα  συρματοπλέγματα παντού. Αγέλαστοι άνθρωποι γεμάτοι απωθημένα, αδιεκδίκητα θέλω και σωρό από πρέπει καρφωμένα επάνω τους.

Απ’ όπου πνίγεσαι, απ’ όπου δε χωράς, απ’ όπου περισσεύεις φύγε!

Δε μπορείς να κρατήσεις κανέναν με το ζόρι.

Να σε αγαπάς πολύ και να παλεύεις για σένα.

Ότι γεμίζει αγκάθια το μέσα σου και κατατρώει την ψυχή σου, ξερίζωσε το δίχως αύριο.