Ένα παγκάκι, ένας καφές στο χέρι και το ταξίδι ξεκινά!
Τα πιο μεγάλα ταξίδια σε βρίσκουν καθισμένο σ’ ένα παγκάκι.
Οι μεγαλύτερες κουβέντες που κάνεις με τον εαυτό σου, τα πιο τρελά σου όνειρα σ’ επισκέπτονται τη στιγμή εκείνη.
Εκεί θα δεις τα μάτια σου να καθρεφτίζονται στα φευγαλέα βλέμματα περαστικών.
Είναι σχεδόν ανατριχιαστικό τι μπορούν να μαρτυρήσουν μερικές τυχαίες ματιές σε άγνωστα πρόσωπα για τη ζωή τους !
Γι άλλους θα νιώσεις ν’ αφήνουν κάτι όμορφο στο πέρασμα τους, τα χείλη σου ίσως να σχηματίσουν ξαφνικά κι ένα κρυφό χαμόγελο.
Γι’ άλλους πάλι θα αισθανθείς ένα περίεργο μούδιασμα, σημάδι που υποδηλώνει μία μορφή αντιπάθειας.
Κόσμος περνά, κόσμος χάνεται κι εσύ εκεί απολαμβάνεις τον καφέ σου και σε κάθε ρουφηξιά αναρωτιέσαι όλοι αυτοί τι να κουβαλούν μέσα τους .
Είναι ευχαριστημένοι άραγε με τις επιλογές τους;
Έχουν τις ίδιες ανησυχίες και προβληματισμούς με σένα;
Προσπαθούν ακόμη ή τα έχουν παρατήσει;
Και κάπου εκεί που έχεις βυθιστεί στις σκέψεις σου και ‘χεις συγκρίνει τον εαυτό σου με τον οποιονδήποτε στα κιλά, στο ύψος , στο στυλ και δε συμμαζεύεται…
Έλα μη μου πεις πως δε το χεις κάνει ποτέ;
Τη στιγμή εκείνη λοιπόν κάποιος θα καθίσει δίπλα σου άλλοτε ρωτώντας την άδεια σου κι άλλοτε πάλι έτσι απλά χωρίς λέξη.
Εκεί αν φανείς τυχερός μπορεί να μάθεις πολλά .Το «παγκάκι» είναι μεγάλο σχολείο.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τόση μεγάλη ανάγκη για επικοινωνία που μπορούν να γίνουν δίπλα σου βιβλίο ανοιχτό να τους ξεφυλλίσεις.
Είναι σαν να σου ψιθυρίζουν στο αυτί : «διάβασε με, δώσε μου λίγη σημασία, νιώθω πολύ μόνος».
Ένα γεγονός που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου με μεγάλα γράμματα ήταν ένα μεσημέρι στην Αθήνα πηγαίνοντας στη δουλειά ένας κύριος σταματούσε και ρωτούσε έναν – έναν όλους τους περαστικούς αν μπορούν να πάνε μαζί του καφέ.
Όλοι απάντησαν όχι, ανάμεσα τους κι εγώ για να μη βγάλω την ουρά μου απ’ έξω. Γιατί βιαζόμουν , γιατί φοβόμουν και μας από την επαρχία όσο να πεις μας τρομάζει η πρωτεύουσα ειδικά τον πρώτο καιρό.
Εν πάση περιπτώσει αυτό το περιστατικό έχει ριζώσει μέσα μου κι υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι τόση μοναξιά που θα βγάλει .
Μου λες;
Όλοι μαζί και ταυτόχρονα τόσο μόνοι, τόσο παγερά αδιάφοροι..
Λες δε μπορεί θα ξεράσω «ανθρωπίλα», δικιά μου λέξη. Συνώνυμο της σαπίλας. Ένα συναίσθημα που με κατακλύζει κάθε φορά που βλέπω ή μαθαίνω για κάποιο φρικιαστικό ανθρώπινο έγκλημα.
Εδώ κάθε μέρα και μια αξία αυτοκτονεί και το «σελφοκόνταρο “χτενίζεται”.
(Παράφραση της γνωστής κι αγαπημένης σοφής παροιμίας του λαού μας).
Το σπορ της «διακριτικής παρατήρησης» λοιπόν, (το ονομάζω έτσι για να το ξεχωρίσω από το λεγόμενο κουτσομπολιό που κρύβει άλλου τύπου προθέσεις), είναι ένα σπορ γεμάτο εκπλήξεις, έμπνευση και τροφή για σκέψη.
Παρατηρώ άρα καλλιεργώ την αντίληψη μου.
Βελτιώνω τ’ αντανακλαστικά μου και μέσα από τους άλλους ταξιδεύω…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου