Όταν χαθεί ο σεβασμός, χάνεται και η αγάπη

Οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν με περίσσιο ενθουσιασμό και καταλήγουν σε μία διαρκή απογοήτευση. Ένα ψυχοφθόρο παιχνίδι, του ποιος θ’ ανοίξει στον άλλον μεγαλύτερη πληγή. Ποιος θα μπει βαθύτερα και θα καταστρέψει οτιδήποτε όμορφο έχει απομείνει.
Όλα αρχίζουν, όταν χάνεται ο σεβασμός. Οι ρόλοι του θύματος και του θύτη εναλλάσσονται με γοργούς ρυθμούς. Είναι απίστευτο το τι ξεστομίζουν οι άνθρωποι, κάθε που νιώθουν την αδικία να τους πνίγει σαν θηλιά στον λαιμό. Οι λέξεις τσακίζουν κόκκαλα, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα κάθε είδους αξιοπρέπεια. Σαφέστατα ανεχόμαστε σημεία και τέρατα, υπερβαίνουμε συχνά τα όρια μας και χάνουμε διαρκώς τον έλεγχο.

Μόλις ο πανικός εισβάλλει στο μυαλό μας, η κρίση μας θολώνει. Είμαστε ικανοί να σερνόμαστε για χρόνια μεταξύ απελπισίας και απόγνωσης, να παραμένουμε σε αδιέξοδες καταστάσεις δίνοντας ευκαιρίες που πηγαίνουν στράφι, πετώντας καθημερινά τον εσωτερικό μας κόσμο στον κάδο και όλα αυτά εξαιτίας του φόβου μας να αποδράσουμε από κάτι που δεν οδηγεί πουθενά.

Η αυτογνωσία, η αποδοχή και η αναγνώριση του προβλήματος δεν αρκεί. Χρειάζεται δράση και ριζικές αλλαγές. Δυστυχώς όμως εκεί είναι που τα μανταρεύουμε. Υπάρχουν αυτά τα παραθυράκια μέσα μας που όχι μόνο δε μας χαρίζουν οξυγόνο, αλλά μας στερούν και αυτό που έχουμε. Τ’ ανοίγεις δηλαδή και μαυρίζουν όλα γύρω σου, πάνω σου, παντού. Ο κόσμος, η κοινωνική κριτική, η οικονομική μας κατάσταση, το περιβάλλον μας στέκονται τροχοπέδη σε τέτοιου είδους αποφάσεις.

Όμως ειλικρινά για πόσο καιρό νομίζεις ότι θα μπορείς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου; Όλο λες πέρασε και όλα πάλι πάνω στα ίδια σκοντάφτεις!
Σε πόσα κομμάτια ακόμη περιμένεις να κοπείς και πόσες χαρακιές προσμένεις να μετρήσεις ακόμη στην ψυχή σου για να εμπεδώσεις κάτι τόσο απλό! Πορεύεσαι μόνος και δεν εξελίσσεσαι. Κάνεις δύο βήματα εμπρός και δέκα πίσω.

Αφού μπορείς ν’ ανθίσεις! Γιατί τόση υπομονή, γιατί;
Τι νόημα έχει μια σχέση όταν ο ένα συνεχώς βουλιάζει και ο άλλος κάνει τον ναυαγοσώστη.
Κανένα!

Γιατί θα έρθει μια μέρα που θα χρειαστεί βοήθεια και ο φουκαράς ο ναυαγοσώστης και τότε ξέρεις τι θα γίνει;
Θα τον αφήσουν να πνιγεί, διότι δεν έμαθαν ποτέ να κολυμπούν. Επέπλεαν εις βάρος του.
Λάθος πονταρίσματα φίλε μου!
Ποιος από εμάς δεν τα έχει κάνει;
Τα μούτρα μας λίγο- πολύ όλοι τα φάγαμε.

Μοναχά να ξεκολλάμε κάποια στιγμή και να μη βλέπουμε κάθε μέρα το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Όσες φορές και να το δούμε, το τέλος είναι ίδιο. Δεν αλλάζει.
Μόνο εμείς μπορεί ν’ αλλάξουμε.