Προετοιμάζονται με τις ώρες και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για να κερδίσουν την προσοχή του πολυπόθητου άλλου.
Μηνυματάκια, τηλεφωνάκια, γελάκια παίρνουν και δίνουν.
Ονειροπαρμένο βλέμμα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας.
Καρδούλες και πεταλούδες κόκκινες, κίτρινες και πράσινες παντού!
Καρδιοχτύπι σε όλο του το μεγαλείο την ώρα της αντάμωσης, άνοιγμα της πόρτας του αυτοκινήτου, ένα παθιασμένο φιλί και το ταξίδι στα μονοπάτια του έρωτα ξεκινά.
Λόγια, λόγια, ασταμάτητα λόγια ανταλλάσσονται και τα όνειρα για το μέλλον πέφτουν βροχή.
Θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο και μπλα μπλα μπλα…
Αμ δε;
Και δώστου να πέφτει κόσμος απ’ τα σύννεφα!
Βρε βάλτε ένα δίχτυ μπας και τη γλιτώσουμε!
Αν κάτσεις και σκεφτείς πως ξεκινάμε και πως καταλήγουμε τελικά δε το λες και «ουάου».
Αλλά… πάντα υπάρχει ένα αλλά.
Δεν είναι κι όλα τόσο μαύρα!
Μια εμπειρία από δω, ένα τραύμα από κει στο τέλος ένα χαμπάρι το παίρνουμε.
Μια ιδέα βρε αδερφέ την αποκτάς με τα χρόνια.
Λίγο θα τσουρουφλιστείς, λίγο θα το βρέξεις με δάκρυα το μαξιλαράκι σου, λίγο μια καταθλιψούλα θα την περάσεις αλλά κανείς δε χάνεται μάτια μου!
Όρεξη να χεις κι όλα θα γίνουν.
Μια σχέση για να διατηρηθεί και ν’ αντέξει στο χρόνο όσο να πεις μια μάχη και δύο μη σου πω τις θέλει.
Εδώ ώρες, ώρες τον εαυτό μας δε μπορούμε ν’ αντέξουμε πόσο μάλλον δε κάποιον άλλο.
Όταν η πόρτα του αυτοκινήτου χρειάζεται πλέον το δικό σου χεράκι για ν’ ανοίξει εκεί σηκώνεις μανίκια και ξεκινάς δουλειά.
Υπομονή ένα…
Υπομονή δύο κατοχυρώθηκε!
Μαγική λέξη, η συμβουλή της γιαγιάς στη μάνα, της μάνας στην κόρη και πάει λέγοντας.
Τι κι αν θέλεις να φας τα ντουβάρια απ’ τα νεύρα σου;
Τι κι αν όλα σκοτεινιάζουν ξαφνικά και λες δε μπορεί το εγκεφαλικό είναι κοντά;
Το άλλοτε ονειροπαρμένο βλέμμα σου μάλλον μοιάζει τώρα με πρωταγωνίστριας σε κάποιο δυνατό θριλεράκι.
Βαθιές ανάσες, μετράμε μέχρι το δέκα και αν δε δούμε αποτέλεσμα βγαίνουμε μια βόλτα για περπάτημα.
Αν κάτι από αυτά λειτουργήσει πάει να πει πως το γλιτώσαμε το φόνο προς το παρόν!
Το φοβερό δε, είναι ότι τις περισσότερες φορές η φασαρία ξεκινάει από το πουθενά και σχεδόν για το τίποτα.
Το ζευγαράκι που κοιτούσε τα αστέρια και έλιωνε από τα σορόπια κάπου το ι χάνει συνήθως στην πορεία.
Οι άνθρωποι μας είθισται να λειτουργούν και ως σάκοι του μποξ όπου ο καθένας μας ξεσπά όλα του τα προβλήματα, τις προσωπικές του ανησυχίες και τα κόμπλεξ που φέρει φορτίο από τους προηγούμενους συντρόφους ή από το σπίτι του.
Όταν η γκρίνια και η μουρμούρα κάνουν την εμφάνιση τους ο έρωτας το σκάει από το παράθυρο.
Και κάπως έτσι οι σχέσεις διαλύονται βυθισμένες μες τη ρουτίνα.
Όλοι θέλουμε να μας καταλαβαίνουν αλλά εμείς άραγε πόσο τους καταλαβαίνουμε;
Κάπου, κάπου χρειάζεται να μπαίνει και καμιά άνω τελεία.
Τα σπίτια δεν είναι αρένες με λιοντάρια έτοιμα να κατασπαράξει το ένα τ’ άλλο.
Είμαστε ομάδα κι όχι εχθροί.
Ένας για όλους και όλοι για έναν.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα για μας.
Ο πόνος φέρνει πόνο κι αν σε πονάω σήμερα εγώ αύριο θα με πονάς εσύ.
Όλα στη ζωή μας είναι κύκλος.
Ότι δίνεις παίρνεις και ότι δε δίνεις μη περιμένεις να το πάρεις!
Ο έρωτας μπορεί να ξεθωριάσει με τα χρόνια μα αν σπείρεις αγάπη να σαι σίγουρος πως θα έρθει η ώρα να γευτείς τους καρπούς της.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου