Μέτρα λίγο καλύτερα τα λόγια σου ανθρωπάκο

Πόσο εγωιστικό και ταυτόχρονα χυδαίο να μη μετρούν τα λόγια τους;

Να σε ποδοπατούν με τη γλώσσα τους και να μην καταλαβαίνουν τι κάνουν;

Να γεμίζουν μ’ αίματα την ψυχή σου και να μη χορταίνουν!

Ψάχνουν με μένος και χειρουργική λεπτομέρεια πως θα σε χτυπήσουν όσο πιο βαθειά γίνεται.

Γλυκαίνονται, κερνώντας σε αθλιότητα.

Γελούν χαιρέκακα, ποτίζοντας σε κώνειο.

Θολώνουν, δε βλέπουν τίποτα μπροστά τους.

Αδυνατούν να ξεχωρίσουν καν το καλό απ’ το κακό!

Ν’ αντιληφθούν το μέγεθος της καταστροφής που προκαλούν.

Δε λογαριάζουν τις συνέπειες.

Ψάχνουν γύρω τους παντού για εχθρούς ,αμελώντας να στραφούν απέναντι από τον καθρέφτη τους.

Να αναμετρηθούν με τον άθλιο εαυτό τους, που τον οραματίζονται σαν το πιο τέλειο και αλάνθαστο άτομο της γης.

Η άγνοια των ξερόλων βρομάει από χιλιόμετρα…

Με τόση ευκολία διαστρεβλώνουν την αλήθεια ξεσκίζοντας πληγές, που χρόνια τώρα παλεύουν να επουλωθούν.

Ποιοι είναι τελικά θεέ μου και τι ξέρουν για τι μάχες μας;

Για  όλες εκείνες τις φορές που συρμένοι στα πατώματα αγκομαχούσαμε να σώσουμε ότι απέμεινε απ’ τα κομμάτια μας.

Πως τολμούν και με τι μούτρα ν’ απαιτούν την αγάπη μας;

Μια αγάπη που έχουν κουρελιάσει.

Μια αγάπη που πετούν στα σκουπίδια κάθε μέρα μαζί μ’ όλα αυτά που δε χρειάζονται.

Στα μάτια τους μοιάζεις άχρηστος, μια τσαλαπατημένη συσκευασία που πλέον δε χρησιμεύει σε τίποτα.

Έκανε τη δουλειά της και τελείωσε.

Κι όσο αντιδράς, τόσο σε τσαλαπατάνε.

Σε θέλουν αδύναμο και με σκυμμένο κεφάλι.

Υποχείριο στα δαιμόνια χέρια τους.

Καυλώνουν υποτιμώντας σε!

Γουστάρουν τα δάκρυα σου.

Στόματα της λάσπης και της ξευτίλας.

«Ανώτερα» εγκεφαλικά πλάσματα που παίζετε τις ψυχές των άλλων μπεγλέρι και σε κάθε χτύπημα της χάντρας γεμίζεται ηδονή.

Πως κοιμάστε τα βράδια θα ήθελα να ξέρα με τόσο καθαρές συνειδήσεις;