Υπάρχουν κι εκείνες οι γυναίκες, σκέτα αρπακτικά!

Όχι φίλε μου δεν είναι όλες οι γυναίκες εντάξει, υπάρχουν κι αυτές που το ντροπιάζουν το είδος!

Εγώ θα τις πω «αρπακτικά», εσείς αποκαλέστε τες όπως επιθυμείτε, έχετε το ελεύθερο κορίτσια.  Ζουν ανάμεσα μας , φροντίζοντας να μας αποδεικνύουν την ύπαρξη τους με κάθε πιθανό τρόπο και ολοένα πληθαίνουν.

Δεν κολλάνε πουθενά, η ηθική προφανώς τους είναι μια άγνωστη λέξη. Έτσι ξετρυπώνουν σαν τα μανιτάρια εκεί που δεν τις σπέρνουν όχι αυτά τα νόστιμα, τα δηλητηριώδη. .

Γλυκούλες και διακριτικές όπως πάντα!

Βγαίνεις λοιπόν μια βόλτα με τον καλό σου και να σου το μάτι γαρίδα. Μούσκεμα τα πατώματα απ’ τα σάλια. Η κεραία τους δορυφορική από τις λίγες. Ξεκινάνε λοιπόν  το παιχνίδι αρχικά με τις ματιές και στην πορεία ακολουθούν και τα  κρυφογελάκια. Δε μασάνε πουθενά τα’ άτομα σου λέω, να τρελαίνεσαι! Εσύ δεν υπάρχεις, σε απομονώνουν επιλεκτικά από το οπτικό τους πεδίο, αόρατη παιδί μου.

Εντωμεταξύ ανεβάζεις θερμοκρασία. Γίνεσαι μια κίτρινη, μια κόκκινη, μια μπλε. Αν ήσουν θερμοσίφωνο θα είχες εκραγεί! Κόβεις κίνηση, έχεις ανιχνεύσει τον αντίπαλο. Ρίχνεις ένα βλέμμα στο «αρπακτικό» και ένα στον δικό σου. Αν ανταποκριθεί την έχει βάψει, αν είναι εντάξει θα φροντίσει να σε ηρεμήσει, απομακρύνοντας σε από το χώρο ή δείχνοντας σου την αγάπη του.

Αν το «αρπακτικό» δεν πάρει τα χαμπάρια του, η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Στη συνέχεια διχάζεσαι να την πιάσεις από το μαλλί ή να μη της κάνεις την τιμή; Μετράς μέχρι το δέκα ίσα- ίσα να φύγει το πολύ το φούντωμα, το ξανασκέφτεσαι και λες : « όχι κουκλίτσα μου, δε θα σου κάνω τη χάρη ν’ ασχοληθώ με την πάρτη σου!»

Δυστυχώς υπάρχουν κι αυτές οι «αραχνοΰφαντες», που τρέφονται από τις ίντριγκες και τις πλεκτάνες. Στον ελεύθερο τους χρόνο πλέκουν ιστούς και μετά ξαμολιούνται στους δρόμους και όποιον πάρει ο χάρος! Δεν κωλώνουν ούτε σε βέρες , ούτε σε τίποτα και ταμπέλα  « δικός μου», να κρεμάσεις δηλαδή, θα περάσει στο ντούκου.

Κοιτάξτε τη δουλεία σας γλοιώδεις «κυρίες» μου, κυρίες να σας κάνει ο Θεός δηλαδή και μακριά από ξένα σπίτια! Άντε γιατί παράγινε το κακό και μετά απορείτε και κλαίγεστε γιατί δεν σας παίρνουν στα σοβαρά οι άντρες.

Είστε τόσο φθηνές και πρόστυχες που με το ακατοίκητο μυαλό σας, ελπίζετε πως θα χτίσετε την ευτυχία σας, πάνω στην δυστυχία των άλλων.

Αμ δε , δε σφάξανε!

Η αλεπού εκατό, το αλεπουδάκι εκατόν ένα, που λέει και η γιαγιά μου.

Ποιος σας είπε θα ήθελα να ξέρα, πως ένας άνθρωπος γεμίζει αδειάζοντας τον άλλον;

Κάντε κάτι για τον σάπιο εαυτό σας και αντί να καμουφλάρετε την ξευτίλα σας με φρου- φρου και αρώματα ,δείτε πως θ’ απαλλαγείτε από δαύτην.

Για τελείωνε μαντάμ και πάρε δρόμο.

Άντε μπράβο, να μη θρηνούμε θύματα σε λίγο!

Γιατί αν λυθούν τα θηρία που με νύχια και με δόντια κρατούν τον πολιτισμό τους, αλίμονο σας.

Αφιερωμένο σε σένα που χάλασες τη βραδιά της Μαρίας, της Άννας, της Σοφίας, τη δική μου και όλων μας.

Τα κουβαδάκια σου μακριά από τις πριβέ παραλίες…

Ε μα τα είπα και ξελάφρωσα.