Ένας από τους αγαπημένους μου μύθους του Αισώπου είναι ο λαγός και η χελώνα .Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου προσπαθούσα πάρα πολύ για να φτάσω εκεί που οι άλλοι έφταναν χωρίς δυσκολία .
Τίποτα δεν ήταν εύκολο , αλλά και τίποτα δεν ήταν ακατόρθωτο. Γνώριζα όμως εξ αρχής ότι θα έπρεπε να κοπιάσω πολύ γι αυτό. Έτσι σαν καλή χελωνίτσα που είμαι έσκυβα το κεφάλι, σήκωνα τα μανίκια και ‘πιανα δουλειά.
Ένα βράδυ αγανακτισμένη μιλώντας με την κολλητή μου της λέω: « Δεν αντέχω άλλο ! Γιατί πάντα πρέπει όλα να είναι τόσο δύσκολα για μένα , γιατί χρειάζεται κάθε φορά να προσπαθώ τόσο ;».Τότε μου είπε τη μαγική φράση που έκανε ξαφνικά όλα τα εμπόδια να μοιάζουν με χάδια : « Σε καταλαβαίνω έχεις δίκιο όμως δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα πας , αλλά ότι στο τέλος πάντα φτάνεις».
Και ξέρεις κάτι ο κόσμος δεν είναι γεμάτος από λαγούς;
Υπάρχουμε κι εμείς τα χελωνάκια!
Εμείς που στο σχολείο διαβάζαμε με τις ώρες γιατί δεν τα παίρναμε εύκολα όμως στο τέλος τα πήραμε μαζεμένα !
Εμείς που δεν υπήρξαμε ποτέ οι δημοφιλείς του σχολείου γιατί δεν ήμασταν ωραίοι ή νιώθαμε τόσο άσχημοι που θα προτιμούσαμε να ήμασταν αόρατοι και τώρα δε μας αναγνωρίζεις !
Εμείς που ήμασταν χάλια σε όλα τ’ αθλήματα , μας κορόιδευαν όλοι αλλά δε το βάλλαμε κάτω κι αναπτύξαμε άλλες δραστηριότητες…
Εμείς που κανείς δε μας το χε κι όμως κυκλοφορούσαμε τα πιο ωραία « γκομενάκια» και μη σου πω τα παντρευτήκαμε κιόλας !
Εμείς που μας είχαν χαμένους από χέρι και σε πείσμα όλων τα κουτσοκαταφέραμε!
Εμείς που μπορεί να μη γεννηθήκαμε και τα πρώτα μυαλά αλλά δε το βάλλαμε κάτω διαβάσαμε , μάθαμε, εξελιχτήκαμε…
Εμείς που σπάνια ακούγαμε τη λέξη «μπράβο» ,αγωνιστήκαμε για την επιβράβευση και την κερδίσαμε !
Εμείς που ποτέ δεν είχαμε πολλά όμως μάθαμε να παλεύουμε με τις δικές μας πλάτες για ν’ αποκτήσουμε αυτά που θέλαμε.
Τα χελωνάκια είναι παντός καιρού μπορεί να κρύβονται στο καβούκι τους ώρες ,ώρες αλλά ξανά προς τη δόξα τραβούν…
Γιατί ο λαγός μπορεί να είναι έξυπνος , αλλά να μην ξεχνάμε πως το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται !
Υπάρχουν εκατοντάδες λαγοί που παρά τα χαρίσματα και την στρωμένη με ροδοπέταλα ζωή τους τα έχουν κάνει θάλασσα από την υπερβολική αλαζονεία τους…
Κάθε τόσο λοιπόν που η υπομονή σου εξαντλείται και είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις σκέψου πόσα έχεις καταφέρει μέχρι τώρα.
Πόσα δεν μπορείς έκανες ΜΠΟΡΩ!!!
Σε καταλαβαίνω έχεις δίκιο όμως δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα πας, αλλά ότι στο τέλος πάντα φτάνεις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου