Ευαίσθητος είναι εκείνος που έμαθε να συναισθάνεται και να συμπάσχει...

Υπάρχει μια παρερμηνεία γύρω από τον όρο «ευαισθησία». Ο ευαίσθητος άνθρωπος ταυτίζεται συχνά με τον απανταχού «κλαψιάρη». Σαφέστατα και δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Δεν κυκλοφορούν οι άνθρωποι μ’ ένα χαρτομάντιλο στην τσέπη, να μαζεύουν κάθε τόσο τα δάκρυα τους απ’ τα μάτια!

Ευαίσθητος για μένα, είναι αυτός που δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος. Λαμβάνει διαρκώς ερεθίσματα, παρατηρεί και προβληματίζεται. Μπορεί να προβληματίζεται για μέρες ολόκληρες ακόμη και από ένα τυχαίο περιστατικό που εκτυλίχτηκε μπροστά του στο δρόμο.

Επεξεργάζεται τις καταστάσεις, τους ανθρώπους, τη ζωή και προσπαθεί μέσα απ’ αυτές να ερμηνεύσει τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του.

Τίποτα δεν πέφτει κάτω και τίποτα δεν μένει στην τύχη του. Όλα κάτι σημαίνουν, όλα κάτι σηματοδοτούν, ξετυλίγουν το κουβάρι και ενώνουν τα κομμάτια του πάζλ στο μυαλό του.

Θα το ξεχωρίσεις απ’ το χάσιμο στο βλέμμα του. Περνάει αρκετές απομονωμένος και βυθισμένος στις σκέψεις του. Δεν τον ενοχλεί καθόλου η μοναξιά του, ίσα-ίσα που την απολαμβάνει κιόλας. Η βαβούρα και η πολυκοσμία τον αποσυντονίζει.

Είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει. Διακριτικά με τον τρόπο του χωρίς μεγαλοστομίες και φανφάρες. Τόσο- όσο. Προτιμά τις πράξεις. Θ’ αντιληφθεί τη  θλίψη σου, χωρίς να πεις λέξη, θα έρθει να κάτσει δίπλα σου, έτσι απλά και μόνο για να σ’ ακούσει, να σε ξελαφρώσει  λίγο από τα βάρη σου.

Θα είναι εκεί, θα είναι πραγματικά εκεί. Έχει μάθει ν’ αφουγκράζεται τον πόνο του άλλου. Δεν είναι παρτάκι! Νοιάζεται, νοιάζεται πραγματικά και στο δείχνει,  σιωπηλά όπως ξέρει.

Δεν τον ενδιαφέρει να φανεί, δεν θα γίνει ποτέ «επιδειξίας» για να σε κερδίσει. Δεν τον αφορά να σε κερδίσει. Ότι κάνει, το κάνει γιατί βγαίνει από μέσα του, γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά!

Είναι συλλεκτικός, ακριβοθώρητος και πολύτιμος.

Το κακό όμως, είναι πως αρκετές φορές γίνεται θύμα εξαιτίας της καλοσύνης του, διότι έχει μάθει να βλέπει το καλό μέσα σε κάθε άνθρωπο, να δικαιολογεί συμπεριφορές και καταστάσεις παραπάνω από όσο θα έπρεπε.

Έχει ένα κακό ελάττωμα βλέπεις, μπαίνει συχνά στα παπούτσια των άλλων!

Ούτε η κλάψα, ούτε η δειλία είναι τα χαρακτηριστικά του. Μην τον υποτιμάς. Αποδέξου τον γι’ αυτό που είναι. Αγάπησε την αλήθεια του και να σαι σίγουρος, πως δεν θα χάσεις…