Σ’ αγαπώ γιατί δεν είσαι τέλειος, μα προσπαθείς πολύ να γίνεις για μένα.

Σ’ αγαπώ γιατί δεν είσαι τέλειος, μα προσπαθείς πολύ να γίνεις για μένα.

Είσαι δίπλα σε κάθε μου βήμα στηρίζοντας με να συνεχίσω, λέγοντας μου πως είσαι περήφανος για μένα. Αχ και να ξέρες πόσο χαρά μου δίνεις, κάθε φορά που μου το λες; Πόσο ανάγκη έχω να τ’ ακούσω, όταν χάνω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και οι δυνάμεις μου μ’ εγκαταλείπουν!

Τις μέρες που με πιάνουν όλες μου οι ανασφάλειες και τα κόμπλεξ ,λες και το μυρίζεσαι από χιλιόμετρα κάνοντας μου κομπλιμέντα πως είμαι όμορφη και δε μ’ αλλάζεις με καμία.

Ξυπνάς κάθε πρωί πρώτος, ακόμη και αν δεν έχεις δουλειά, ετοιμάζοντας τον καφέ μου και χαιρετώντας με, μ’ ένα γλυκό φιλί.

Με βοηθάς στις δουλειές για να τελειώσω πιο γρήγορα και ν’ έχω λίγο περισσότερο χρόνο για να χαλαρώσω, γράφοντας.

Είσαι πάντα αυτός που διαβάζει τα κείμενα μου πρώτος και μου λέει τη γνώμη του, πάντα εκτός από αυτή τη φορά, που δε θα στο διαβάσω για να το δεις μόνος σου την ώρα που θ’ αναρτηθεί, δημοσιευμένο.

Σε τρέχω πολύ αγάπη μου, σε σεμινάρια, σε παρουσιάσεις, σε θέατρα και ότι άλλο μου καρφωθεί στο μυαλό και ας είμαστε τόσο διαφορετικοί, κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να έρθεις κοντά μου.

Το πιο σπουδαίο δε, είναι πως το απολαμβάνεις.

 Έχεις αρχίσει ν’ αγαπάς ότι αγαπώ , να γεμίζεις με ότι γεμίζω σε τέτοιο σημείο μέχρι που και συ ο ίδιος απορείς.

Σε καμαρώνω που αλλάζεις, που εξελίσσεσαι, που ανακαλύπτεις καινούριους κόσμους και ταξιδεύεις σε νέους ορίζοντες.

Στο πρώτο μας ραντεβού, είπα σε δυο φίλες : « Εγώ αυτόν θα τον παντρευτώ» και να που σε παντρεύτηκα λοιπόν!

Έχουμε περάσει πολλά μαζί, γέλια, χαρές, δάκρυα( δικά μου κυρίως ,γιατί τα έχω και στο τσεπάκι), λύπες, απώλειες, καβγάδες απ’ όλα έχει ο μπαξές, ποικιλία να υπάρχει!

Το θέμα είναι να κοιμόμαστε μονιασμένοι, διότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Δε με λες και τον πιο εύκολο άνθρωπο στη γη, με τέτοιους ρυθμούς τρέλας που κινούμαι, αλλά εσένα σε λες και ήρωα όσο να πεις.

Μη το πάρεις όμως και πάνω σου,φιλαράκι!

Όπως και να το κάνουμε όλα μέσα στο σπίτι μας τα κουβαλάμε και τα βγάζουμε, τα στραβά και τα ίσια μας!

Δεν είναι λίγες οι φορές που ξεσπάμε στον άνθρωπο μας, χωρίς να φταίει, μόνο και μόνο επειδή είναι πάντα εκεί για μας.

Πέφτουμε στην παγίδα σαν τον ποντικό στη φάκα και μετά το μετανιώνουμε.

Οφείλουμε να δείχνουμε την αγάπη μας σ’ αυτούς που αγαπάμε και να τους το λέμε όσο πιο συχνά μπορούμε ρε γαμώτο!

Δε φαντάζεστε πόσο θυμώνω με τον εαυτό μου, όταν κρατάω πράγματα για μένα και δεν τα εξωτερικεύω!

Όσο ξεβρακώνομαι στα γραπτά μου, τόσο σφίγγα είμαι στα προφορικά μου.

Είναι τρομερό αυτό το πράμα.

Αχ!

Σ’ αγαπάω άντρα μου και σ’ ευχαριστώ που κάνεις τόσα πολλά για μένα και προπαντός που με αντέχεις.

Σμουτς!