Μην ονειρευτείς ποτέ μια ζωή χωρίς έρωτα. Θα είναι μια ζωή που δεν θα αξίζει.

Τι νύχτες  ξέθαβε από το χρονοντούλαπο όλα εκείνα τα «αν», που είχε κρύψει βαθειά μέσα στην ψυχή της και τα ξεφύλλιζε σαν άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, που χάθηκαν στη σκόνη.

Μόλις ξημέρωνε φτου και από την αρχή, άρπαζε τη μάσκα από το κομοδίνο, γυάλιζε το χαμόγελο της και ξεκινούσε όπως και κάθε της μέρα να ζει για τους άλλους, για όλους είχε ψυχή να δώσει, εκτός από τον εαυτό της, είχε μάθει να τον παραμελεί. Ίσως και να υπερτιμούσε τις δυνάμεις της, τελικά! Έμαθε βλέπεις να παλεύει από μικρή μόνη της και να μη σκύβει το κεφάλι.

Περιφερόταν στους δρόμους σαν ζωντανή νεκρή, φορώντας αυτό το γελαστό προσωπείο που ξεγελούσε τον καθένα. Όλους εκτός από έναν, εκείνον που κατάφερε να διακρίνει το κενό στο βλέμμα της. Στις κόρες των ματιών της σχηματιζόταν η έλλειψη, η απουσία, η λαχτάρα μιας ζωής που δεν κατάφερε να ζήσει..

Τόσα αδιέξοδα γύρω του και όμως βρήκε τρόπο να διασταυρώσει το δρόμο του με τον δικό της. Κάποιος έριξε ένα μικρό σποράκι ανάμεσα τους, ένα σποράκι που φύτρωσε σιγά-σιγά και πέταξε το πρώτο του μπουμπούκι.

Είσαι κάτι σαν ευχή για μένα ,της είπε. Που να ξέρε ο χαζός ότι λίγες μέρες πριν φανεί, πως αυτή ήταν και η δική της ευχή.

Είναι κάποιες νύχτες βλέπεις οι ουρανοί τόσο ανοιχτοί που οι ευχές των ανθρώπων που πόνεσαν πολύ, πραγματοποιούνται.

Ποτέ μην είσαι σίγουρος πως όλα έχουν τελειώσει, υπάρχει πάντοτε κάτι που δεν έχεις υπολογίσει, κάτι που ψάχνει για σένα και κάποια στιγμή θα έρθει να σε βρει…

Μη χάνεις τα κουράγια σου!

Και ξέρεις πότε θα έρθει, όταν έχεις πλέον πιάσει πάτο, όταν πλέον έχεις βυθιστεί στο σκοτάδι κάποιος θ’ ανάψει ένα κερί για σένα και θα φωτίσει το δωμάτιο.