Εγώ σου φωνάζω μα εσύ έπαψες να με ακούς
Δεν είναι που σε σκέφτομαι.
Είναι που σου φωνάζω πια και δε μ’ ακούς!
Μάταια περιμένω για ένα σου σημάδι, πάει ο καιρός που δε λαμβάνω τίποτα.
Ξεθώριασε η εικόνα σου μες στο μυαλό μου.
Πάνε χρόνια που έχω να σε δω!
Ξέχασα το χρώμα των ματιών σου.
Και την φωνή σου κι αυτήν την ξέχασα!
Το όνομα σου δεν τολμά να αρθρωθεί από το στόμα μου.
Είσαι εκείνος, αυτός, ο άγνωστος!
Δε σε χω…
Είσαι αλλού !Στ’ αλήθεια είσαι;
Άραγε αυτό το αλλού πόσο βαθειά να χει φτάσει μέσα σου;
Μπορεί να δει όσα έβλεπα εγώ;
Δεν είναι που αναρωτιέμαι είναι που στη σκέψη αυτή και μόνο αρρωσταίνω.
Μια βαλίτσα με «αν» σέρνω μαζί μου σε κάθε βήμα μου και ένα σωρό από χάρτινα όνειρα που κάηκαν στη στάχτη του τσιγάρου μου.
Είσαι καλά ή ξεγελάς τους πάντες μ’ αυτή τη μάσκα του άνετου που έχεις συνηθίσει να φοράς κρύβοντας απ’ όλους κάθε αδυναμία σου;
Όσο και να ρωτώ απάντηση δεν παίρνω.
Μόνο σιωπή και απομεινάρια από στιγμές που έχουν χαραχθεί μες στην ψυχή μου.
Μια κούτα από παλιές φωτογραφίες και κάτι ξεχασμένα βίντεο που μαρτυρούν πως κάποτε υπήρξες , δε σε φαντάστηκα…
Εγωισμοί, λάθη και σύμβουλοι κακοί του τότε, ανύπαρκτοι σήμερα έβαλαν το χέρι τους να γίνεις παρελθόν.
Ένα κοινό παρελθόν και ίσως ένα παράλληλο μοναδικά συμβιβασμένο μέλλον.
Και κάπως έτσι τελειώνουν οι άνθρωποι δίκαια, άδικα ποιος ξέρει;
Πως θα ήταν όμως αν σε γνώριζα τώρα;
Θα με μετρούσες το ίδιο ή θα μ’ άφηνες να φύγω πάλι;
Εικασίες και λόγια χωρίς αποδέκτη.
Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Συνεχίζει να κυλά όπως μόνο αυτός ξέρει άλλες φορές αργά και βασανιστικά και άλλες πάλι αναπάντεχα γρήγορα.
Κανείς δε γνωρίζει τι μπορεί να φέρει το αύριο.
Μπορεί κάποιοι δρόμοι να διακοπούν μια για πάντα άλλοι πάλι όμως ίσως κα να συναντηθούν ξανά!
Η αγάπη και όλα αυτά τα άγραφα συναισθήματα που δε περιγράφονται με λέξεις είναι αδύνατο να διαγραφούν από τη μνήμη μας.
Μαθαίνουμε να ζούμε μαζί τους.
Είναι κομμάτι μας .
Ένα βαθύ και απροσπέλαστο μοναχικό μονοπάτι που ο καθείς βαδίζει μόνος και σπάνια μοιράζεται με τους γύρω του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου