Τη μία στιγμή θα μας δεις να πετάμε στον έβδομο ουρανό καβαλώντας όλα χάρη το ροζ σύννεφο μας και την άλλη να πέφτουμε στα τάρταρα παρεάκι με τον Άδη να μας κλείνει το μάτι όλο νόημα.
Κάπου εκεί είναι που το μυαλό μας μοιάζει με πεδίο μάχης όπου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη και όλες μαζί βομβαρδίζουν τον εγκέφαλο που μοιάζει ξαφνικά με τρενάκι του τρόμου.
Μας φταίνε όλα όμως και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα άψυχα και έμψυχα.
Είναι αυτή η αναμπουμπούλα που μας πιάνει κάθε τόσο, αυτό το αντάριασμα του τύπου: «Να πάρω τώρα τα βουνά ή να τ’ αφήσω γι’ αργότερα;
Έλα μωρέ δε βαριέσαι που να τρέχω τώρα μες τη μαύρη νύχτα!
Η μόνη αλήθεια είναι πως πελαγώνουμε συχνά , άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, σημασία έχει όμως να προχωράμε, να μη μένουμε στάσιμοι και να κολλάμε σε παρελθοντικές καταστάσεις ή γεγονότα που δεν εξαρτώνται από μας.
Όσο πιο προσαρμοστικός τόσο το καλύτερο.
Υπάρχουν άνθρωποι τόσο ευπροσάρμοστοι , καλόβολοι και ευέλικτοι που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητοι.
Δέχονται όλα εκείνα που έρχονται κόντρα στις επιθυμίες τους .Αφήνουν τις αναποδιές να προσπεράσουν γιατί ίσως και να γνωρίζουν πολύ καλά πως το να γκρινιάζει , να παραπονιέται και να μεμψιμοιρεί κανείς για το περασμένο χθες δε μπορεί ν’ αλλάξει και να προδικάσει το αύριο που ακόμη δεν έφτασε.
Επειδή λοιπόν σ’ αυτό τον κόσμο δε φυτρώσαμε ή δε ζούμε απομονωμένοι από τον πολιτισμό (λέμε τώρα), οφείλουμε τουλάχιστον στον εαυτό μας και αυτούς που μας αγαπούν να μη τα παρατάμε!
Ο καθένας από μας άλλες μέρες κουβαλάει το χαμόγελο του και άλλες πάλι τη σκιά του.
Το θέμα είναι τι γίνεται όταν αυτή η σκιά γίνεται δεύτερο πετσί και δεν την αποχωρίζεσαι.
Για σκέψου πόσο δύσκολο είναι να συμβιώνεις μ’ έναν άνθρωπο που τα βλέπει όλα αρνητικά και μαύρα;
Αν ανήκεις σ’ αυτήν την κατηγορία άραγε βλέπει πόσο προσπαθούν για σένα οι άλλοι γύρω σου;
Ξέρω θα μου βρεις χιλιάδες δικαιολογίες.
Πως θα σου φαινόταν λοιπόν αν συνεχώς προσπαθούσες για κάποιον κι εκείνος διαρκώς σε ακύρωνε ενώ παράλληλα τον έβλεπες ν’ αυτοκαταστρέφεται και όλο αυτό να το θεωρεί εντάξει;
Η ζωή μας είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα.
Δεν είσαι σίγουρα ο μοναδικός που του τυχαίνουν στραβές ,ούτε και ο μοναδικός που χάνει το κουράγιο του και απελπίζεται.
Ρίξε και μια ματιά λίγο παραπέρα από την μύτη σου να δεις που κατοικεί η πραγματική απελπισία.
Αν όλα όμως όσα βιώνουμε ήταν μια ευθεία και δεν είχαν την μορφή καρδιογραφήματος οι στιγμές ευτυχίας δε θα είχαν την ίδια αξία.
Πάρε το χαμπάρι!
Γι αυτό σκάσε και κολύμπα.
Δεν είσαι μόνος σου, όλοι είμαστε μαζί σ’ αυτό.
Είπε στον εαυτό της , αυτοχαστουκίστηκε κι έκλεισε τον υπολογιστή!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου