Να μείνω δίπλα σου, μέχρι να γιάνεις

Όταν τα όνειρα πάγωσαν και η ανάσα έβγαινε πλέον με το ζόρι.

Όταν οι νύχτες έμοιαζαν ατέλειωτες  και το δωμάτιο ούρλιαζε από μοναξιά και απόγνωση.

Όταν οι σκέψεις γυρνούσαν σαν ανεμοστρόβιλος στο μουδιασμένο μου μυαλό και το τασάκι ασφυκτιούσε από δεκάδες αποτσίγαρα.

Όταν έψαχνα απεγνωσμένα κάπου να χωθώ, κάπου να κουρνιάσω…

Εσύ με βρήκες, εσύ με ξεχώρισες!

Λαβωμένο πουλί, με τα φτερά σπασμένα απ’ τα χτυπήματα.

Με πήρες στις φτερούγες σου και μου πες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις».

Στιγμή δε δείλιασες αγάπη μου.

Στιγμή δεν έκανες  πίσω.

Μα κάθε μέρα ,μου χάδευες  απαλά την πληγή και μου έλεγες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις».

Κι ήταν τα βράδια ζόρικα και οι παλιές πληγές ματώναν και  συ εκεί  να απαλύνεις  τρυφερά  το βάσανο…

Και συ εκεί να μ’ αγκαλιάζεις  σφιχτά ,με μια αγκαλιά καθάρια!

Με μια αγκαλιά ζεστή, αληθινή, τίμια και δική μου.

Όχι δανεική, όχι μοιρασμένη…

Μ’ ακούς;

Ολόδικη μου!

Κι ήταν το βλέμμα σου μια λίμνη σωτηρίας.

Μια ασφαλής γέφυρα που με οδήγησε μαλακά σε μένα.

Σε μένα που δε με θυμόμουν πια!

Δε μ’ αναγνώριζα, με είχα ξεχάσει.

Αράχνιασε η ψυχή μου και τα θέλω μου!

Πέρασε όμως ο καιρός και τα φτερά κολλήσαν  .

Η οργή μου κόπασε  σιγά, σιγά…

Επέστρεψα σε μένα!

Εσύ  παρέμεινες  εκεί άγρυπνος φρουρός στους στοιχειωμένους εφιάλτες μου, εκεί που πάλευα με τις σκιές μου…

Παρέμεινες  να δίνεις φως  τις μέρες που δεν έβλεπα μπροστά μου.

Ναι εσύ που με αντέχεις ,εσύ που με μπορείς πιο πολύ  απ’ ότι εγώ εμένα!

Με ταξιδεύεις στο μεταξένιο κόσμο σου με κάθε σ’ αγαπώ σου…

Φύλακας άγγελος μου εσύ, μαζεύεις τα αγκάθια από το διάβα μου.

Διώχνεις τα  εμπόδια μακριά μου.

Πλάι μου, ούτε πίσω μου, ούτε μπροστά μου.

Δίπλα σε κάθε βήμα μου.

Εσύ που πλήρωσες για μένα ακριβά ,όταν οι άλλοι με πουλήσαν όσο –όσο…