Το “όχι” είναι η πιο δύσκολη λέξη που θα πρέπει να μάθεις να λες!

Μια λεξούλα τρία μόλις γράμματα και σε δυσκολεύει τόσο να την ξεστομίσεις!

Τρέχεις από το πρωί μέχρι το βράδυ να προλάβεις,  λέγοντας σε όλους «ναι» γιατί σου είναι τρομερά δύσκολο να τους αρνηθείς.

Μπαίνεις μονίμως στη θέση τους και λες εντάξει, μπορώ δεν μπορώ, τουλάχιστον θα προσπαθήσω!

Και δεν είναι μόνο ότι προσπαθείς απλά, αλλά πολλές φορές ένα εικοσιτετράωρο ολόκληρο δε σου φτάνει για να ικανοποιείς διαρκώς ξένα αιτήματα.

Για τον εαυτό σου ούτε λόγος που έχεις βάλει στην πάντα φυσικά, αφού δε χωράει πλέον μέσα σε τόσα «ναι» που μοιράζεις από δω κι από κει.

Κι άντε να τ’ αντιλαμβάνεται η άλλη πλευρά και να σου λέει έστω και ένα ευχαριστώ, αν όμως περνάνε διαρκώς στο ντούκου εκεί αρχίζεις να νιώθεις και λίγο βλάκας έως πολύ στο πέρασμα του χρόνου.

Σήμερα μια φίλη μου είπε πως, ο στόχος της για τη φετινή χρονιά είναι ν’ αρχίσει να λέει και κανένα «όχι» και πως μάλιστα έχει ξεκινήσει ήδη να το πράττει.

Αν όμως τους καλομάθεις όλους με τα «ναι» σου και ξαφνικά τους αλλάξεις το τροπάρι, μετά ξεβολεύονται και τόσο τα παράπονα, όσο και οι γκρίνιες πέφτουν βροχή.

Σε κατηγορούν για το πόσο πολύ, έχεις αλλάξει διότι προφανώς δεν τους συμφέρεις πια και σου δημιουργούν ένα σωρό ενοχές, βάζοντας σε παράλληλα χίλιες δυο σκέψεις και κάνοντας σε ν’ αναρωτιέσαι.

«Βρε μπας και έχουν δίκιο, μπας και έχω αλλάξει τόσο πολύ;»

Να σου και οι τύψεις γιατί και την ενοχή χωρίς λόγο την έχουμε στο τσεπάκι σαν άνθρωποι, εμείς τα παιδιά του «ναι».

Οι όπως μας λέω εγώ  «χατίρολόγους», για να μη μας πως κάτι πολύ χειρότερο!

Δε μας λες και πολύ καλά η αλήθεια είναι!

Κάτι έχουμε πάθει με τη δοτικότητα ή που έχουμε πέσε σε κανένα βάζο μέσα ή που την έχουμε καταπιεί μάλλον και δυσκολευόμαστε να τη χωνέψουμε.

Τι να πω!

Έτσι μεγαλώσαμε, έτσι μάθουμε , αυτά κάνουμε φίλε μου.

Όχι γιατί θα μας δώσουνε το χρυσό κλειδί της πόλης αλλά γιατί δε μας ταιριάζει διαφορετικά.

«Ψυχοφθόρο» θα μου πεις και θα συμφωνήσω!

Αξίζει να προσπαθήσουμε λίγο να το ξεπεράσουμε αυτό το «ναι», γιατί μας αξίζει και μας λίγος  παραπάνω ουσιαστικός χρόνος για μας και τα προσωπικά μας θέλω που θυσιάζονται κάθε μέρα στο βωμό των θέλω των άλλων.

Κούτσα- κούτσα που θα πάει θα τα καταφέρουμε και εμείς!