Όσο κρατάς το τιμόνι της ζωής σου, δεν γίνεσαι θύμα κανενός

Να μη γελιόμαστε φιλαράκι…

Αν δε βρει ο άλλος χαραμάδα ανοιχτή δεν τρυπώνει.

Ο φονιάς είναι πάντα η εύκολη λύση, ο αποδιοπομπαίος τράγος, το εξιλαστήριο θύμα, το παιδί για όλες τις ευθύνες!

Δεν έρχεται μόνος του χρυσέ μου, εμείς τον καλωσορίζουμε…

Βλέπεις διαθέτουμε μια ευχέρεια τεραστίων διαστάσεων στον καταλογισμό των δικών μας λαθών στους άλλους.

Ίσως και να μας βολεύει να κλαψουρίζουμε λέγοντας πόσο σκάρτα μας φέρθηκε ο ένας, πόσο φθηνά μας πούλησε ο άλλος και πόσο κορόιδα πιαστήκαμε τα καημένα από κάποιον αχρείο!

Έλα όμως που τα σημάδια από την αρχή φαίνονται.

Τώρα γιατί δεν τα βλέπουμε;

Μωρέ μια χαρά τα βλέπουμε και τα παραβλέπουμε!

Απλά δε μας συμφέρουν.

Μας χαλάνε και λίγο τ’ όνειρο , λίγο τη ζαχαρένια…

Δίνουμε και μια πίστωση χρόνου μπας και αλλάξει ο φονιάς και δώσε και σώσε!

Μία από τα ίδια ξανά και ξανά.

Μετά ποιος φταίει;

Για πες;

Το κορόιδο ή ο φονιάς;

Έλα  όμως που φταίει το κορόιδο!

Κανείς δε γίνεται παιχνιδάκι κανενός αν ο ίδιος πρώτα δεν το επιθυμεί…

Μεταξύ κατεργαραίων  ειλικρίνεια!

Το θέμα είναι να μπορείς ν’ αναγνωρίζεις την «πατάτα» σου.

Να χεις τα κότσια να λούζεσαι τις επιλογές σου!

Γιατί δεν μπορείς να τ’ αποφύγεις έτσι κι αλλιώς θα τις βρεις στο δρόμο σου…

Να χεις το θάρρος να ξεβολεύεσαι ,να φεύγεις απ’ όπου περισσεύεις ,απ’ όπου νιώθεις παρείσακτος !

Να μην εξαρτάσαι από κανέναν…

Να μην πασάρεις σ’ άλλους το τιμόνι της δικής σου ζωής…

Να μη μένεις από ανάγκη , φόβο,  ανασφάλεια…

Μπορεί να τα χεις κάνει μαντάρα, να έχεις πέσει πολύ χαμηλά μα ποτέ δεν είναι αργά ν’ απελευθερωθείς από τους φονιάδες σου…

Όλους αυτούς που σκότωσαν και κάτι μέσα σου, στο πέρασμα τους…

Στο χέρι σου είναι ν’ αναστήσεις όλα τα νεκρά σημεία της ψυχής σου…