Πίσω από μια οθόνη, πολλές φορές γράφονται οι μεγαλύτερες αλήθειες

Mε κάποιους ανθρώπους μας δένει ένα αόρατο νήμα συμπάθειας.

Μπορεί να μην έχουμε γνωριστεί ποτέ από κοντά, μα μ’ ένα τρόπο μαγικό τους νιώθουμε κοντά μας.

Είμαστε συμβατοί δότες  ρε παιδάκι μου τόσο σκέψεων, όσο και συναισθημάτων.

Ομοϊδεάτες, πολλές φορές ακόμη και με κοινά βιώματα, βλέψεις και όνειρα.

Αυτό το «Facebook» μπορεί να έχει πολλά κουσουράκια, αλλά έχει και κάποιες χαρές που σε βρίσκουν έτσι ξαφνικά και αναπάντεχα με ένα αίτημα φιλίας ή ένα μήνυμα στο «inbox».

Τους ακολουθείς και σε ακολουθούν. Μαθαίνεις τα νέα τους, την εξέλιξη τους, την πορεία της ζωής τους μέσα στα χρόνια. Νιώθεις όμορφα για τα κατορθώματα τους και περήφανος που τους γνώρισες έστω κ’ έτσι. Από την άλλη στεναχωριέσαι αν τους συμβεί κάτι άσχημο και λυπάσαι γιατί αν μπορούσες θα ήθελες να ήσουν δίπλα τους.

Τόσο παράξενο αυτό το δέσιμο μέσα από μια οθόνη, αλλά ταυτόχρονα και τόσο αληθινό.

Είναι αυτό το «κλικ» που συμβαίνει ανεξέλεγκτα, υπερβαίνοντας σε! Δε μπορείς να το εξηγήσεις μέσω της λογικής, αλλά η καρδιά σου ξέρει.

Είναι αυτό το αλάνθαστο ένστικτο που σε κάνει να ψυχανεμίζεσαι τους ανθρώπους από χιλιόμετρα.

Και εκεί που λες πάει: «τα έχω χάσει τα μυαλά μου!», τσουπ βρίσκεις και άλλους σαν και σένα που τρέφουν τα ίδια πιστεύω με τα δικά σου.

Λίγο ονειροπαρμένοι , λίγο τσουρουφλισμένοι , λίγο μπαρουτοκαπνισμένοι και αυτοί, εδώ είμαι λες «Ταυτίστηκα».

Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι αταίριαστος, υπάρχουν κομμάτια πάζλ γύρω μου που κουμπώνω.

Ναι κουμπώνει η τρέλα μου και πολύ μου αρέσει.

Μπορώ να μοιραστώ χωρίς ντροπή τις σκέψεις μου, σε κάποιους θα φανούν ενδιαφέρουσες, κάποιοι θα θέλουν να μ’ ακούσουν…

Αυτά τα μικρά «φαντασματάκια» της ζωή μου, πολύ τ’ αγαπώ!

Είναι τόσο ξεχωριστά και χαίρομαι ειλικρινά για την ύπαρξη τους…

Ίσως να μη συναντηθούν ποτέ τα μάτια μας, μα οι καρδιές  έχουν συναντηθεί πολλάκις.

Πίσω από υπολογιστές και κινητά έχουν γραφτεί οι μεγαλύτερες αλήθειες.