Passioned minds

Θέλω πίσω τα ροζ γυαλιά μου μ’ ακούς; Που πήγαν γιατί δεν τα έχω πια; Μ’ εκείνα έβλεπα τον κόσμο αλλιώτικα… Έβλεπα τον κόσμο διαφορετικά… Ακόμη και γρατζουνισμένα τα φορούσα κι αν κάτι δε μου φαινόταν τόσο όμορφο, έλεγα θα φταίνε οι γρατζουνιές; Τώρα όμως τι φταίει για πες μου; Γιατί όλα ξαφνικά ξεθώριασαν; Γιατί έχασαν τα ζωηρά τους χρώματα; Που πάμε; Που πάω; Που θα βγει όλο αυτό; Τόση ασχήμια από πού ξεφύτρωσε ξαφνικά; Ήταν πάντοτε τα πράγματα έτσι ; Πες μου πως δεν ήταν! Πες μου πως δεν προσγειώθηκα ανώμαλα σ’ έναν πλανήτη που δε μου ταιριάζει… Σ’ έναν πλανήτη εχθρικό και αφιλόξενο… Που είναι οι άνθρωποι ; Γιατί δεν τους βλέπω! Που κρύβονται; Ποιος κακός λύκος τους κατασπάραξε; Δέσμιοι ποιανού θυμού βρίσκονται; Ποια οργή τους κρατάει μακριά και ποιος εγωισμός τους έχει φορέσει χειροπέδες πάλι; Πες μου! Δε χωράω πουθενά μ’ ακούς; Θέλω πίσω τα ροζ γυαλιά μου!

Οι άνθρωποί  μπορεί να απομακρύνονται, να χωρίζουν , να χάνονται … Ο έρωτας όμως είναι συναίσθημα που εύκολα δεν παύει… Σιγοκαίει ανάμεσα στα χρόνια σαν κερί που ξέχασε να σβήσει…. Γίνεται σκιά και σ’ ακολουθεί… Γίνεται φάντασμα και σε στοιχειώνει… Γίνεται πληγή που κάθε τόσο που αλλάζει ο καιρός πονάει…. Κάποιες ψυχές λοιπόν τις νύχτες επισκέπτονται την πόλη των χαμένων ερώτων και σκαλίζουν τα παλιά…. Βρίσκουν καταφύγιο εκεί… Κατοικούν αιώνια ανάμεσα σε πελώρια ερειπωμένα κτίρια, γεμάτα τοίχους από παλιές φωτογραφίες ξεχασμένων χαμόγελων… Φωτογραφίες από πρόσωπα γελαστά, χαρούμενα… Με βλέμματα σπινθηροβόλα που μαρτυρούν αβίαστα την ευτυχία… Σώματα αγκαλιασμένα ,γνώριμα που σήμερα φαντάζουν τόσο ξένα … Τόσο άγνωστα… Κάποτε αντάλλαζαν χάδια νωχελικά, τρυφερά ,αγαπησιάρικα… Φιλιά ατέλειωτα που έσταζαν καψούρα… Πόθο και πάθος… Τεράστια κιβώτια παραγεμισμένα ασφυκτικά ,στεγάζουν καλά κρυμμένα μέσα τους αλώβητες στον χρόνο αναμνήσεις… Εκεί θα βρεις τη...

Πόσο ρεαλισμό μπορεί ν’ αντέξει ένας άνθρωπος και πόση πραγματικότητα τελικά; Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να διαχειριστείς όλα εκείνα που σου συμβαίνουν κατά καιρούς; Πόση αντοχή χρειάζεται ν’ απαλλαγείς από μία κατάσταση που σ ΄ έχει καθηλώσει; Πόση δύναμη χρειάζεται να ανασυγκροτήσεις, για να ανασύρεις τον εαυτό σου από τα χαλάσματα; Είναι σκληρό όταν έρχεται η στιγμή εκείνη ν’ αντιμετωπίσεις την αλήθεια κατάματα! Όταν πρέπει να βγεις από τον ωραιοποιημένο μικρόκοσμο σου και να πάρεις μερίδιο στη δράση. Ν’ ανοίξεις μάτια και αυτιά… Να προετοιμάσεις γερά το στομάχι και να καταπιείς όλα εκείνα που δεν καταπίνονται… Ανθρώπους που κρατούσες στη ζωή σου με το ζόρι απ’ ότι αποδείχτηκε, όπου στη σφαίρα της δικής σου φαντασίας ήταν φίλοι σου καρδιακοί … Λόγια βαριά μεγαλύτερα από το βάρος ενός ελέφαντα… Βλέμματα ψεύτικα και λυκοφιλίες που σου φέρνουν τάση προς έμετο… Δήθεν γλυκόλογα και σαρκοφάγα χαμόγελα έτοιμα να σε κατασπαράξουν… Όλοι αυτοί οι αναμάρτητοι που π...

Είναι κι αυτοί οι τόσο ξεχωριστοί άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας …  Ένα τους βλέμμα, μία τους λέξη μπορεί ξαφνικά ν’ αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας… Μπορεί κάποιοι να τους θεωρούν χτυπημένους από τη μοίρα και να νιώθουν θλίψη για τις συμφορές που τους έχουν βρει κατά καιρούς… Μα κάθε άλλο παρά αδικημένοι αισθάνονται… Η ιστορία έχει δείξει πως οι δυνατοί είναι αυτοί που καθημερινά δοκιμάζονται… Όλα γι εκείνους μοιάζουν σαν μια ευκαιρία, σαν ένα καινούριο μάθημα… Μετατρέπουν τον πόνο σε χαρά και τον φόβο σε θάρρος… Όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, ξέρουν καλά πως είναι να χάνεις… Έχουν γνωρίσει την απουσία, την απώλεια, την αρρώστια… Έχουν φλερτάρει με το θάνατο… Αλλά δεν κλάφτηκαν, δεν μιζέριασαν, δεν τα παράτησαν… Πάλεψαν αντρίκια και με το κεφάλι ψηλά… Όταν μία κατάσταση δεν μπορείς να την αλλάξεις, δε μπορείς να την αποφύγεις και να απαλλαγείς από αυτήν… Τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να την αποδεχτείς… Και να συμφιλιωθείς μαζί της… Γιατί δεν είναι τελικά η...

Οι συνθήκες  γύρω μας συνεχώς  αλλάζουν. Πότε πάνω , πότε κάτω. Πότε μήλα, πότε φύλλα. Τη μία στιγμή  θα μας δεις να πετάμε στον έβδομο ουρανό  καβαλώντας όλα χάρη το ροζ σύννεφο μας και την άλλη να  πέφτουμε στα τάρταρα  παρεάκι με τον Άδη να μας κλείνει το μάτι όλο νόημα. Κάπου εκεί είναι που το μυαλό μας μοιάζει με πεδίο μάχης όπου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη και όλες μαζί βομβαρδίζουν τον εγκέφαλο που μοιάζει ξαφνικά με τρενάκι του τρόμου. Μας φταίνε όλα όμως και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα  άψυχα και έμψυχα. Είναι αυτή η αναμπουμπούλα που μας πιάνει κάθε τόσο, αυτό το αντάριασμα του τύπου: «Να πάρω τώρα τα βουνά ή να τ’ αφήσω γι’ αργότερα; Έλα μωρέ δε βαριέσαι που να τρέχω τώρα μες τη μαύρη νύχτα! Η  μόνη αλήθεια είναι πως πελαγώνουμε συχνά , άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, σημασία έχει όμως να προχωράμε, να μη μένουμε στάσιμοι και να κολλάμε σε παρελθοντικές καταστάσεις ή γεγονότα που δεν εξαρτώνται από μας. Όσο ...

Όταν τα όνειρα πάγωσαν και η ανάσα έβγαινε πλέον με το ζόρι. Όταν οι νύχτες έμοιαζαν ατέλειωτες  και το δωμάτιο ούρλιαζε από μοναξιά και απόγνωση. Όταν οι σκέψεις γυρνούσαν σαν ανεμοστρόβιλος στο μουδιασμένο μου μυαλό και το τασάκι ασφυκτιούσε από δεκάδες αποτσίγαρα. Όταν έψαχνα απεγνωσμένα κάπου να χωθώ, κάπου να κουρνιάσω… Εσύ με βρήκες, εσύ με ξεχώρισες! Λαβωμένο πουλί, με τα φτερά σπασμένα απ’ τα χτυπήματα. Με πήρες στις φτερούγες σου και μου πες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις». Στιγμή δε δείλιασες αγάπη μου. Στιγμή δεν έκανες  πίσω. Μα κάθε μέρα ,μου χάδευες  απαλά την πληγή και μου έλεγες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις». Κι ήταν τα βράδια ζόρικα και οι παλιές πληγές ματώναν και  συ εκεί  να απαλύνεις  τρυφερά  το βάσανο… Και συ εκεί να μ’ αγκαλιάζεις  σφιχτά ,με μια αγκαλιά καθάρια! Με μια αγκαλιά ζεστή, αληθινή, τίμια και δική μου. Όχι δανεική, όχι μοιρασμένη… Μ’ ακούς; Ολόδικη μου! Κι ήταν το β...

Να μη γελιόμαστε φιλαράκι… Αν δε βρει ο άλλος χαραμάδα ανοιχτή δεν τρυπώνει. Ο φονιάς είναι πάντα η εύκολη λύση, ο αποδιοπομπαίος τράγος, το εξιλαστήριο θύμα, το παιδί για όλες τις ευθύνες! Δεν έρχεται μόνος του χρυσέ μου, εμείς τον καλωσορίζουμε… Βλέπεις διαθέτουμε μια ευχέρεια τεραστίων διαστάσεων στον καταλογισμό των δικών μας λαθών στους άλλους. Ίσως και να μας βολεύει να κλαψουρίζουμε λέγοντας πόσο σκάρτα μας φέρθηκε ο ένας, πόσο φθηνά μας πούλησε ο άλλος και πόσο κορόιδα πιαστήκαμε τα καημένα από κάποιον αχρείο! Έλα όμως που τα σημάδια από την αρχή φαίνονται. Τώρα γιατί δεν τα βλέπουμε; Μωρέ μια χαρά τα βλέπουμε και τα παραβλέπουμε! Απλά δε μας συμφέρουν. Μας χαλάνε και λίγο τ’ όνειρο , λίγο τη ζαχαρένια… Δίνουμε και μια πίστωση χρόνου μπας και αλλάξει ο φονιάς και δώσε και σώσε! Μία από τα ίδια ξανά και ξανά. Μετά ποιος φταίει; Για πες; Το κορόιδο ή ο φονιάς; Έλα  όμως που φταίει το κορόιδο! Κανείς δε γίνεται παιχνιδάκι κανενός αν ο ίδιο...

Αχ πόσο όμορφα ξεκινάνε οι σχέσεις! Όλοι βάζουν τα δυνατά τους για να εντυπωσιάσουν. Προετοιμάζονται με τις ώρες και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για να κερδίσουν την προσοχή του πολυπόθητου άλλου. Μηνυματάκια, τηλεφωνάκια, γελάκια παίρνουν και δίνουν. Ονειροπαρμένο βλέμμα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Καρδούλες και πεταλούδες κόκκινες, κίτρινες και πράσινες παντού! Καρδιοχτύπι σε όλο του το μεγαλείο την ώρα της αντάμωσης, άνοιγμα της πόρτας του αυτοκινήτου, ένα παθιασμένο φιλί και το ταξίδι στα μονοπάτια του έρωτα ξεκινά. Λόγια, λόγια, ασταμάτητα λόγια ανταλλάσσονται και τα όνειρα για το μέλλον πέφτουν βροχή. Θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο και μπλα μπλα μπλα… Αμ δε; Και δώστου να πέφτει κόσμος απ’ τα σύννεφα! Βρε βάλτε ένα δίχτυ μπας και τη γλιτώσουμε! Αν κάτσεις και σκεφτείς πως ξεκινάμε και πως καταλήγουμε τελικά δε το λες και «ουάου». Αλλά… πάντα υπάρχει ένα αλλά. Δεν είναι κι όλα τόσο μαύρα! Μια εμπειρία από δω, ένα τραύμα από κει στο τέλος...

Καμιά φορά νιώθεις τόσο ευλογημένος για κάποιους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή σου έστω και για μικρά διαστήματα, έστω και για μια  διαδρομή. Σε άκουσαν, σου εκμυστηρεύτηκαν τα δικά τους, χάρηκαν κι έκλαψαν μαζί σου, ένιωσαν τον πόνο σου κι ακόμη κι αν χώρισαν οι δρόμοι σας τους θυμάσαι πάντα με νοσταλγία και αγάπη. Όλα αυτά τ’ άτομα που δουλεύατε μαζί και μοιραζόσασταν την καθημερινότητα σας, τους προβληματισμούς σας, τα ερωτικά σας και οτιδήποτε σας βασάνιζε την εποχή εκείνη… Πρόσωπα που μαθαίνεις τα νέα τους από το “facebook”άλλες  φορές μιλώντας  τους κι άλλες πάλι ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά στα προφίλ τους! Άλλοι μπορεί να παντρεύονται,  άλλοι μπορεί να γίνονται γονείς κι άλλοι πάλι  μπορεί να χωρίζουν. Τα πάντα αλλάζουν! Η ζωή τους προχωρά παράλληλα με τη δική σου. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που δεν ξαναβλέπεις, αυτοί που χαθήκατε ή απλά ήταν περαστικοί. Η κυρία στο περίπτερο που έπαιρνες τσιγάρα και ανταλλάζατε τα νέα σας. Ο κύριος πο...

Ποια η είναι η ειδοποιός  διαφορά άραγε ανάμεσα στην ανοχή και την αντοχή; Ένα τόσο δα γραμματάκι είναι ικανό να κάνει την αντοχή υπερδύναμη! Όμως στ’ αλήθεια πόσα πρέπει ν’ ανεχτείς για να μάθεις ν ’αντέχεις; Ανοχή: «το να αντιμετωπίζεις υπομονετικά κάποιον ή κάτι που δεν σου αρέσει, που δεν εγκρίνεις». Μια λέξη δυο συλλαβές όλες κι όλες! Μας περιτριγυρίζουν σ’ όλη μας τη ζωή από το πρωί μέχρι το βράδυ και τούμπαλιν. Ανέχομαι την οικογένεια μου, ανέχομαι το σχολείο, ανέχομαι τη δουλειά μου, ανέχομαι το διπλανό, το γείτονα . Ανέχομαι, ανέχομαι, ανέχομαι… Ένα σωρό από ανοχές κουβαλάει ο καθένας μας σαν προίκα και όλες μαζί καμιά φορά δεν είναι αρκετές για να γεμίσουν ένα σακί αντέχω! Πίσω από  κάθε αντέχω κρύβεται ένας άνθρωπος που κάποτε πόνεσε πολύ μέχρι να μάθει σήμερα ν’ αντέχει! Μέσα από τα τρία «Α» αποτυχία, αδικία, απελπισία χτίζεται η αντοχή! Αυτή που κρύβει μέσα της τόσες αντιφάσεις αλλά και τόση ψυχή, τόσο κουράγιο που να πάρει… Αντίσταση στο...