Passioned minds

Οι άνθρωποί  μπορεί να απομακρύνονται, να χωρίζουν , να χάνονται … Ο έρωτας όμως είναι συναίσθημα που εύκολα δεν παύει… Σιγοκαίει ανάμεσα στα χρόνια σαν κερί που ξέχασε να σβήσει…. Γίνεται σκιά και σ’ ακολουθεί… Γίνεται φάντασμα και σε στοιχειώνει… Γίνεται πληγή που κάθε τόσο που αλλάζει ο καιρός πονάει…. Κάποιες ψυχές λοιπόν τις νύχτες επισκέπτονται την πόλη των χαμένων ερώτων και σκαλίζουν τα παλιά…. Βρίσκουν καταφύγιο εκεί… Κατοικούν αιώνια ανάμεσα σε πελώρια ερειπωμένα κτίρια, γεμάτα τοίχους από παλιές φωτογραφίες ξεχασμένων χαμόγελων… Φωτογραφίες από πρόσωπα γελαστά, χαρούμενα… Με βλέμματα σπινθηροβόλα που μαρτυρούν αβίαστα την ευτυχία… Σώματα αγκαλιασμένα ,γνώριμα που σήμερα φαντάζουν τόσο ξένα … Τόσο άγνωστα… Κάποτε αντάλλαζαν χάδια νωχελικά, τρυφερά ,αγαπησιάρικα… Φιλιά ατέλειωτα που έσταζαν καψούρα… Πόθο και πάθος… Τεράστια κιβώτια παραγεμισμένα ασφυκτικά ,στεγάζουν καλά κρυμμένα μέσα τους αλώβητες στον χρόνο αναμνήσεις… Εκεί θα βρεις τη...

Πόσο ρεαλισμό μπορεί ν’ αντέξει ένας άνθρωπος και πόση πραγματικότητα τελικά; Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να διαχειριστείς όλα εκείνα που σου συμβαίνουν κατά καιρούς; Πόση αντοχή χρειάζεται ν’ απαλλαγείς από μία κατάσταση που σ ΄ έχει καθηλώσει; Πόση δύναμη χρειάζεται να ανασυγκροτήσεις, για να ανασύρεις τον εαυτό σου από τα χαλάσματα; Είναι σκληρό όταν έρχεται η στιγμή εκείνη ν’ αντιμετωπίσεις την αλήθεια κατάματα! Όταν πρέπει να βγεις από τον ωραιοποιημένο μικρόκοσμο σου και να πάρεις μερίδιο στη δράση. Ν’ ανοίξεις μάτια και αυτιά… Να προετοιμάσεις γερά το στομάχι και να καταπιείς όλα εκείνα που δεν καταπίνονται… Ανθρώπους που κρατούσες στη ζωή σου με το ζόρι απ’ ότι αποδείχτηκε, όπου στη σφαίρα της δικής σου φαντασίας ήταν φίλοι σου καρδιακοί … Λόγια βαριά μεγαλύτερα από το βάρος ενός ελέφαντα… Βλέμματα ψεύτικα και λυκοφιλίες που σου φέρνουν τάση προς έμετο… Δήθεν γλυκόλογα και σαρκοφάγα χαμόγελα έτοιμα να σε κατασπαράξουν… Όλοι αυτοί οι αναμάρτητοι που π...

Είναι κι αυτοί οι τόσο ξεχωριστοί άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας …  Ένα τους βλέμμα, μία τους λέξη μπορεί ξαφνικά ν’ αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας… Μπορεί κάποιοι να τους θεωρούν χτυπημένους από τη μοίρα και να νιώθουν θλίψη για τις συμφορές που τους έχουν βρει κατά καιρούς… Μα κάθε άλλο παρά αδικημένοι αισθάνονται… Η ιστορία έχει δείξει πως οι δυνατοί είναι αυτοί που καθημερινά δοκιμάζονται… Όλα γι εκείνους μοιάζουν σαν μια ευκαιρία, σαν ένα καινούριο μάθημα… Μετατρέπουν τον πόνο σε χαρά και τον φόβο σε θάρρος… Όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, ξέρουν καλά πως είναι να χάνεις… Έχουν γνωρίσει την απουσία, την απώλεια, την αρρώστια… Έχουν φλερτάρει με το θάνατο… Αλλά δεν κλάφτηκαν, δεν μιζέριασαν, δεν τα παράτησαν… Πάλεψαν αντρίκια και με το κεφάλι ψηλά… Όταν μία κατάσταση δεν μπορείς να την αλλάξεις, δε μπορείς να την αποφύγεις και να απαλλαγείς από αυτήν… Τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να την αποδεχτείς… Και να συμφιλιωθείς μαζί της… Γιατί δεν είναι τελικά η...

Οι συνθήκες  γύρω μας συνεχώς  αλλάζουν. Πότε πάνω , πότε κάτω. Πότε μήλα, πότε φύλλα. Τη μία στιγμή  θα μας δεις να πετάμε στον έβδομο ουρανό  καβαλώντας όλα χάρη το ροζ σύννεφο μας και την άλλη να  πέφτουμε στα τάρταρα  παρεάκι με τον Άδη να μας κλείνει το μάτι όλο νόημα. Κάπου εκεί είναι που το μυαλό μας μοιάζει με πεδίο μάχης όπου η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη και όλες μαζί βομβαρδίζουν τον εγκέφαλο που μοιάζει ξαφνικά με τρενάκι του τρόμου. Μας φταίνε όλα όμως και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα  άψυχα και έμψυχα. Είναι αυτή η αναμπουμπούλα που μας πιάνει κάθε τόσο, αυτό το αντάριασμα του τύπου: «Να πάρω τώρα τα βουνά ή να τ’ αφήσω γι’ αργότερα; Έλα μωρέ δε βαριέσαι που να τρέχω τώρα μες τη μαύρη νύχτα! Η  μόνη αλήθεια είναι πως πελαγώνουμε συχνά , άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, σημασία έχει όμως να προχωράμε, να μη μένουμε στάσιμοι και να κολλάμε σε παρελθοντικές καταστάσεις ή γεγονότα που δεν εξαρτώνται από μας. Όσο ...

Όταν τα όνειρα πάγωσαν και η ανάσα έβγαινε πλέον με το ζόρι. Όταν οι νύχτες έμοιαζαν ατέλειωτες  και το δωμάτιο ούρλιαζε από μοναξιά και απόγνωση. Όταν οι σκέψεις γυρνούσαν σαν ανεμοστρόβιλος στο μουδιασμένο μου μυαλό και το τασάκι ασφυκτιούσε από δεκάδες αποτσίγαρα. Όταν έψαχνα απεγνωσμένα κάπου να χωθώ, κάπου να κουρνιάσω… Εσύ με βρήκες, εσύ με ξεχώρισες! Λαβωμένο πουλί, με τα φτερά σπασμένα απ’ τα χτυπήματα. Με πήρες στις φτερούγες σου και μου πες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις». Στιγμή δε δείλιασες αγάπη μου. Στιγμή δεν έκανες  πίσω. Μα κάθε μέρα ,μου χάδευες  απαλά την πληγή και μου έλεγες: «Θα σε κρατάω εγώ μέχρι να γιάνεις». Κι ήταν τα βράδια ζόρικα και οι παλιές πληγές ματώναν και  συ εκεί  να απαλύνεις  τρυφερά  το βάσανο… Και συ εκεί να μ’ αγκαλιάζεις  σφιχτά ,με μια αγκαλιά καθάρια! Με μια αγκαλιά ζεστή, αληθινή, τίμια και δική μου. Όχι δανεική, όχι μοιρασμένη… Μ’ ακούς; Ολόδικη μου! Κι ήταν το β...

Να μη γελιόμαστε φιλαράκι… Αν δε βρει ο άλλος χαραμάδα ανοιχτή δεν τρυπώνει. Ο φονιάς είναι πάντα η εύκολη λύση, ο αποδιοπομπαίος τράγος, το εξιλαστήριο θύμα, το παιδί για όλες τις ευθύνες! Δεν έρχεται μόνος του χρυσέ μου, εμείς τον καλωσορίζουμε… Βλέπεις διαθέτουμε μια ευχέρεια τεραστίων διαστάσεων στον καταλογισμό των δικών μας λαθών στους άλλους. Ίσως και να μας βολεύει να κλαψουρίζουμε λέγοντας πόσο σκάρτα μας φέρθηκε ο ένας, πόσο φθηνά μας πούλησε ο άλλος και πόσο κορόιδα πιαστήκαμε τα καημένα από κάποιον αχρείο! Έλα όμως που τα σημάδια από την αρχή φαίνονται. Τώρα γιατί δεν τα βλέπουμε; Μωρέ μια χαρά τα βλέπουμε και τα παραβλέπουμε! Απλά δε μας συμφέρουν. Μας χαλάνε και λίγο τ’ όνειρο , λίγο τη ζαχαρένια… Δίνουμε και μια πίστωση χρόνου μπας και αλλάξει ο φονιάς και δώσε και σώσε! Μία από τα ίδια ξανά και ξανά. Μετά ποιος φταίει; Για πες; Το κορόιδο ή ο φονιάς; Έλα  όμως που φταίει το κορόιδο! Κανείς δε γίνεται παιχνιδάκι κανενός αν ο ίδιο...